37. Safat · آيات 14–20

وَإِذَا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ

وَقَالُوا إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ

أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ

أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ

قُلْ نَعَمْ وَأَنْتُمْ دَاخِرُونَ

فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنْظُرُونَ

وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هَٰذَا يَوْمُ الدِّينِ