Kërko: sikur deri te ishte ngre

Enbija 21:64–21:67 Tefsiri i shkurtuar i Ibn Kethirit (Tejsir el-Alijj el-Kadir)

… popullit të tij. Ne ngremë në gradë të lartë atë që duam. Pa dyshim, Zoti yt është i Urtë e i Gjithëditur.” [En’am 83].

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

Allahu i Lartësuar na tregon se çfarë vepruan populli i Ibrahimit, pasi ai u tha ato fjalë: - “Ata u ndalën pak dhe, pasi u menduan, i thanë njëri tjetrit: “ Vërtet, keqbërësit jeni ju vetë .” - Ata u ndalën pak, u menduan, pastaj qortuan njëri -tjetrin për pakujdesinë e treguar në ruajtjen e idhujve të tyre. Ata thanë: “Keqbërësit jemi ne vetë, për shkak të pakujdesisë në ruajtjen e tyre.” Më pas, i Lartësuari na tregon për gjendjen e tyre: - “Por pastaj iu kthyen sërish mosbesi - mit ...” - Ata treguan paqartësinë, çorodi - tjen dhe pamundësinë e tyre për t’iu përgji - gjur argumentimit të drejtë të Ibrahimit, kur u tha: “Pyesni vetë ata, nëse mund të flasin!”. E si t’i pyesnin idhujt, kur e dinin mirë se ata ishin sende të ngurta, që nuk mund të flisnin dhe t’i përgjigjeshin lutjeve të tyre?! Kështu, ata iu drejtuan Ibrahimit dhe i thanë: - “... dhe i thanë atij (Ibrahimit): “Po ti e di shumë mirë se këta nuk flasin ...” - Atëherë, kur ata e pranuan faktin se idhujt nuk flasin dhe nuk mund të pëgjigjen, Ibrahimi iu tha: - “A po adhuroni në vend të Allahut ata që nuk ju sjellin asnjë dobi e as dëm?” - Më pas, iu drejtua me një ton më të rëndë e qortues, që ata të reflektonin dhe meditonin: - “Mjerë për ju dhe për ata që ju adhuroni veç Allahut! A nuk e kuptoni ?” - A nuk meditoni pak, që të kuptoni humbjen dhe errësirën e thellë të mosbe - simit, ku jeni zhytur?! Në këtë mënyrë, Ibrahimi u solli atyre një argument, të cilin nuk mund ta hidhnin poshtë, prandaj dhe Allahu i Lartësuar thotë: “Këto janë shenjat Tona, të cilat ia dhamë Ibrahimit (si argu - ment) kundër popullit të tij. Ne ngremë në gradë të lartë atë që duam. Pa dyshim, Zoti yt është i Urtë e i Gjithëditur.” [En’am 83].

Mus'haf Hape →
Nisa 4:84 Tefsiri i Sa'dit (Tejsir el-Kerim er-Rahman)

… atyre dhe që i ndihmon ata të jenë të shkathët, të gjallë e me moral të ngritur. Kjo mund të arrihet me disa mënyra: herë duke përmendur dobësinë dhe …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

Kjo është sjellja më e mirë e njeriut: të përpiqet e të luftojë me vetveten dhe me armikun për plotësimin e urdhrave të Allahut, si edhe të nxisë të tjerët në këtë drejtim. Megjithatë, mund të ndodhë që njeriu të mos ketë asnjërën nga këto veti ose të ketë veç njërën prej tyre. Prandaj Allahu i Lartësuar i thotë Profetit të Tij: - “Prandaj lufto në rrugën e Allahut! Ti je përgjegjës veçse për veten tënde. ” – Kuptimi: Ti nuk ke pushtet mbi të tjerët. Ti nuk do të merresh në përgjegjësi për çfarë bëjnë të tjerët, por vetëm për veprat e tua. - “Dhe nxiti besimtarët... ” - Inkurajimi i besimtarëve përfshin gjithçka që u jep forcë atyre dhe që i ndihmon ata të jenë të shkathët, të gjallë e me moral të ngritur. Kjo mund të arrihet me disa mënyra: herë duke përmendur dobësinë dhe dështimet e qafirëve, e herë duke përmendur shpërblimin e madh që Allahu i Lartësuar ka përgatitur për luftëtarët dhe për ata që përpiqen në rrugën e Tij si dhe ndëshkimin që ka përgatitur për armiqtë e besimtarëve. Pra, këto dhe shumë mënyra të tjera janë nxitje e besimtarëve për të luftuar dhe për t’u përpjekur në rrugën e Zotit. - “se Allahu do ta sprapsë fuqinë e të pafeve! Allahu është më i fuqishmi dhe e ka dënimin më të ashpër. ” - Nëpërmjet luftës dhe përpjekjeve në rrugën e Allahut dhe nëpërmjet nxitjes së njëri-tjetrit për këtë çështje, Allahu i Lartësuar e ndalon padrejtësinë e qafirëve dhe shkatërrimin që ata përhapin. Allahu i Lartësuar është më i Forti dhe Ndëshkuesi më i drejtë për këdo që bën padrejtësi. Nëpërmjet ndëshkimit të Tij të drejtë dhe të urtë, Ai i jep atë që meriton të padrejtit, por u jep një mësim të mirë edhe të tjerëve, që të mos bien në të njëjtin gabim. Nëse do të dëshironte Allahu i Lartësuar, Ai do t’i mposhte qafirët vetë dhe nuk do të linte gjallë asnjë prej tyre. Por me urtësinë e Tij, Ai i sprovon njerëzit me njëri-tjetrin. Kështu dallohen besimtarët e vërtetë, të cilët besojnë dhe bëjnë me dëshirë punë të mira, nga ata që shtiren si besimtarë, por që besimi i tyre nuk i sjell asnjë dobi.

Mus'haf Hape →
Maide 5:93 Tefsiri i Sa'dit (Tejsir el-Kerim er-Rahman)

… dhe kanë bërë punë të mira, për atë që kanë ngrënë”. Pra, nuk ka gjynah për ata që kanë konsumuar pijet dehëse dhe kumarin para se të zbriste …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

Kur u shpallën ajetet e ndalimit kategorik të pijeve dehëse, shumë besimtarë deshën të dinin gjendjen e vëllezërve të tyre besimtarë që kishin konsumuar pijet dehëse dhe që kishin vdekur para se ato të ndaloheshin. Atëherë, Allahu i Madhëruar shpalli këto ajete dhe tha: “Nuk ka gjynah për ata që kanë besuar dhe kanë bërë punë të mira, për atë që kanë ngrënë”. Pra, nuk ka gjynah për ata që kanë konsumuar pijet dehëse dhe kumarin para se të zbriste ndalimi për to. Dikush mund të mendojë se në këtë gjykim hyjnë edhe dy vepra të tjera: adhurimi i putave dhe praktikimi i shortit, por ajeti i përjashton ata. I Lartësuari thotë: “...për ata që kanë besuar dhe kanë bërë punë të mira”. Pra, është fjala për ata që u largohen gjynaheve dhe që kanë besim të drejtë tek Allahu, besim që i nxit ata vazhdimisht për punë të mira. Ky sqarim i fundit është i nevojshëm, sepse njeriu mund të plotësojë këtë kusht për njëfarë kohe dhe pastaj ta lërë atë. Por jo. Ai duhet të jetë në gjendje të tillë, deri sa t’i vijë vdekja. Pra, qëllimi është që të jetë i vazhdueshëm në punë të mira. Allahu i do punëmirët, që e përkryejnë adhurimin e përkushtuar ndaj Krijuesit të tyre dhe që tregohen gjithashtu bamirës e të dobishëm ndaj krijesave të Tij. Kjo përfshin edhe ata njerëz të cilët ushqehen me haram dhe kryejnë gjynahe, edhe pasi janë qartësuar rreth tyre, dhe pastaj pendohen tek Allahu i Madhëruar, përpiqen të jenë të devotshëm, besojnë sinqerisht e saktësisht dhe bëjnë punë të mira. Edhe këtyre Allahu i Madhëruar ua fal gjynahet dhe nuk i ndëshkon për to.

Mus'haf Hape →
Ibrahim 14:42–14:43 Tefsiri i Sa'dit (Tejsir el-Kerim er-Rahman)

… dhe ata kurrë nuk mund t’i shmangen apo të gjejnë vend ku të fshihen. Kokat e tyre janë të ngritura lart, sepse duart i kanë të prangosura dhe të lidhura pas qafës. …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

- Kurrsesi mos mendo se Allahu është i pakujdesshëm ndaj veprimeve të keqbërësve! - Ky është një kërcënim i ashpër për zullumqarët, që ju bëjnë padrejtësi njerëzve, dhe ngushëllim për ata që u bëhet padrejtësi. - Ai vetëm është duke u dhënë afat deri në Ditën, kur sytë të shtangen nga tmerri. - Allahu i Lartësuar i ka afatizuar ata. Ai u ka dhënë të mira të ndryshme dhe i lejon që të lëvizin të sigurt dhe të qetë në tokën e Tij, por ju mos e konsideroni këtë si shenjë se ata janë në rrugë të mirë, sepse Allahu i Lartësuar u jep afat të padrejtëve, me qëllim që ata të shtojnë më tepër gjynahet, derisa t’i rrëmbejë me ndëshkim të ashpër, nga i cili nuk mund të shpëtojnë. I Lartësuari thotë: "I tillë është ndëshkimi i Zotit tënd, kur bie mbi popujt që bëjnë padrejtësi. Vërtet, ndëshkimi i Tij është i dhembshëm dhe i ashpër." [Hud 102]. Këtu bëhet fjalë për dy lloje padrejtësish: padrejtësitë në marrëdhëniet mes njeriut dhe Zotit dhe padrejtësitë e njerëzve mes njëri tjetrit. - Ata janë duke vrapuar me kokat lart, me sytë e tyre të hapur e të papulitur me zemrat e tyre të zbrazëta. - Sytë e tyre nuk puliten, nga tmerri dhe frika e asaj që shikojnë. I sheh ata të nxitojnë drejt zërit, që i thërret ata për të dalë para Allahut, për të dhënë llogari, dhe ata kurrë nuk mund t’i shmangen apo të gjejnë vend ku të fshihen. Kokat e tyre janë të ngritura lart, sepse duart i kanë të prangosura dhe të lidhura pas qafës. Kraharorin e kanë të zbrazët, sepse zemra iu shkon në grykë, nga frika. Gjoksi i tyre mbushet me ankth, frikë, dëshpërim dhe tmerr.

Mus'haf Hape →
Nahl 16:53–16:55 Tefsiri i Sa'dit (Tejsir el-Kerim er-Rahman)

… ju vetëm tek Ai e ngrini zërin (me lutje) . - Kur ju godasin varfëria, sëmundjet, vështirësitë e vuajtjet, ju vetëm Zotit i përgjëroheni e i luteni t’ju ndihmojë. Kështu …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

Allahu është i vetmi që ka në dorë të japë mirësi dhe nga bujaria e Tij. Ai thotë: - Çdo të mirë që zotëroni, e keni prej Allahut. Të gjitha llojet e mirësive, ato të dukshme dhe ato të fshehura, të gjitha janë prej Allahut. Askush nga krijesat nuk ka pjesë në to. - Edhe kur ju godet ndonjë e keqe, ju vetëm tek Ai e ngrini zërin (me lutje) . - Kur ju godasin varfëria, sëmundjet, vështirësitë e vuajtjet, ju vetëm Zotit i përgjëroheni e i luteni t’ju ndihmojë. Kështu veproni, sepse ju e dini mirë se vetëm Ai mund t’jua largojë vuajtjet dhe hallet. O njerëz, a nuk po mendoni?! Allahu që është i vetmi që ju dhuron mirësitë, që ju i kërkoni, dhe ju largon fatkeqësitë, që ju i urreni, Ai duhet të jetë i vetmi që ju duhet ta adhuroni, duke e dashur me gjithë shpirt e duke e madhëruar me druajtje, nënshtrim e frikërespekt. Vetëm Allahu e meriton adhurimin tuaj. Por shumë njerëz shkatërrojnë vetveten duke mos treguar mirënjohje për mirësitë e Zotit. Kur Zoti i shpëton ata nga vështirësitë dhe u dhuron lumturi e pasuri, ata i shoqërojnë Atij shok, duke i adhuruar dhe duke u shprehur mirënjohjen krijesave të Tij, të cilat janë të varfëra e nevojtare për veten e vet. - Pastaj, kur Ai jua largon dënimin, shumë prej jush i përshkruajnë shok Zotit të tyre. - Duke i bërë shok Zotit, ata kanë mohuar mirësitë e Tij dhe janë treguar mosmirënjohës ndaj Atij që, i vetëm i shpëtoi nga belatë dhe vështirësitë. Për këtë, Zoti i kërcënon dhe thotë: - Ja, kështu ata tregojnë mosmirënjohje për ato që Ne u kemi dhënë. Shfrytëzojni ato (për një kohë të shkurtësr) , se më vonë do ta kuptoni. - Kënaquni në këtë botë pak, se do të mësoni dhe kuptoni mirë përfundimin e mohimit dhe idhujtarisë suaj.

Mus'haf Hape →
Kurejsh 106:1–106:4 Tefsiri i Sa'dit (Tejsir el-Kerim er-Rahman)

… dhe, gjatë verës, drejt Shamit, Allahu i Lartësuar i ndëshkoi ata që synonin t’i shkatërronin. Në këtë mënyrë, i Madhëruari e ngriti lart ndër popujt arabë …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

- “Për hir të sigurisë së kurejshëve (në Mekë). Dhe për hir sigurisë (të dhuruar nga Zoti) gjatë udhëtimeve të tyre (për tregëti), në dimër dhe në verë.” - Shumë komentues të Kur'anit janë të mendimit se këto ajete duhen shikuar si vazhdim i sures para saj. Kështu, kuptimi i tyre është: Ne vepruam ashtu me ushtrinë e Elefantit pikërisht për hir të kurejshëve, për hir të plotësimit të interesave të tyre. Për të siguruar udhëtimet e tyre tregtare gjatë dimrit drejt Jemenit dhe, gjatë verës, drejt Shamit, Allahu i Lartësuar i ndëshkoi ata që synonin t’i shkatërronin. Në këtë mënyrë, i Madhëruari e ngriti lart ndër popujt arabë vlerën dhe rëndësinë e Qabes dhe të banorëve që kujdeseshin për të. Ata ishin shumë të nderuar dhe të respektuar nga njerëzit, saqë askush nuk i trazonte, në çdo udhëtim që ndërmerrnin. Për këtë arsye, i Lartësuari i urdhëron që të jenë mirënjohës ndaj Tij, duke u thënë: - “Le ta adhurojnë Zotin e kësaj Shtëpie,...” - Le ta adhurojnë Atë si Një të vetëm dhe të pashoq dhe vetëm ndaj Tij të përkushtohen, me sinqeritet, të bindur dhe të nënshtruar. - “...i Cili i ushqeu pas urisë dhe i siguroi prej çdo frike!” - Furnizimi i mirë dhe i bollshëm dhe siguria nga çdo lloj frike janë nga mirësitë më të mëdha të kësaj dynjaje, për të cilat njeriu duhet të tregohet mirënjohës ndaj Dhuruesit të vetëm të tyre, ndaj Allahut të Lartësuar. Vetëm Ty, o i Adhuruari ynë, të takon lavdia dhe mirënjohja e plotë për të gjitha begatitë, të shfaqura dhe të fshehura! Allahu i Lartësuar e ka përshkruar veten si Rabbul Bejt - Zoti i Shtëpisë, edhe pse Ai është Zoti i Shtëpisë dhe i gjithçkaje tjetër. Ky posaçërim është bërë për të treguar rëndësinë dhe madhështinë e Qabes. Ajo është Shtëpia ku adhurohet i Madhëruari dhe Ai është Zoti i saj.

Mus'haf Hape →
Fusilet 41:13–41:18 Tefsiri i shkurtuar i Ibn Kethirit (Tejsir el-Alijj el-Kadir)

… Duke treguar fuqinë e Tij, i Madhëruari thotë: “Ne e ngritëm qiellin me fuqinë Tonë dhe Ne e zgjerojmë atë.” [Dharijat 47]. Me kryeneçësinë dhe …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

- “Por në qoftë se ata shmangen, ti thuaju: “Ju paralajmëroj për një rrufe, si rrufeja e Adit dhe Themudit." - Allahu i Lartësuar i drejtohet Profetit të Tij të dashur dhe i thotë: “Thuaju, o Muhamed, idhujta - rëve, të cilët nuk pranojnë Shpalljen dhe të vërtetën që po u kumton: Nëse ju i ktheni shpinën mesazhit që ju kam sjellë prej Allahut të Lartësuar, atëherë unë ju para - lajmëroj për ndëshkimin dhe zemërimin e Allahut mbi ju. Ai do të godasë ashpër, ashtu sikurse përfshiu popujt e shkuar, të cilët refuzonin të dërguarit e Zotit: “Ju paralajmëroj për një rrufe, si rrufeja e Adit dhe Themudit.". Me këtë kërcënohen të gjithë ata që janë në të njëjtën rrugë të refuzimit të profetëve dhe shpalljeve të Zotit. - “Kur atyre u erdhën të dërguarit në çdo kohë, duke i këshilluar: “Mos adhuroni asgjë tjetër përveç Allahut”, ata thanë: “Po të donte Zoti ynë, do të dërgonte melekë.” - Profetët u dërguan ndër ta dhe në popujt rreth e rrotull tyre, në çdo kohë, siç thotë i Lartësuari: “Kujto vëllanë e fisit Ad (Hudin), kur paralajmëroi popullin e vet në Ahkaf! Para dhe pas tij, pati paralajmë - rues të shumtë. ” [Ahkaf 21]. Ai dërgoi pro - fetë, lajmëtarë, që të urdhëronin për të adhuruar Allahun si një të vetëm dhe pa ortakë. I dërgoi ata si përgëzues të të gjithë besimta - rëve, të bi ndurve me mirësitë e Zotit dhe si paralajmërues dhe kërcënues për ata që refuzonin ftesën e Zotit. Megjithatë, ata nuk besuan, përkundrazi i morën profetët për gënjeshtarë dhe për gënjeshtra mesazhet që ata sollën nga Zoti. Ata refuzuan të nënshtroheshin dhe të jetonin sipas tyre. Ata thanë: “Po të donte Zoti ynë, do të dërgonte melekë.” Pra, sipas tyre, të dërguarit duhet të ishin prej melekëve dhe jo prej njerëzve. - “Prandaj ne nuk i besojmë mesazhit që përcillni ju.” - Ne nuk e besojmë atë që keni sjellë ju, sepse ju jeni thjesht dhe vetëm njerëz, sikurse dhe ne. Më pas, Allahu i Lartësuar thotë: - “Sa i përket popullit Ad, ata u treguan arrogantë në tokë kundër të vërtetës ...” - Ata kaluan kufijtë, me kryelartësi, duke thyer çdo urdhër të Zotit dhe duke u treguar të pabindur ndaj Tij. - “... dhe thanë: “Kush është më i fortë se ne?”.” - Ata u mburrën me forcën e trupave të tyre dhe fuqinë, që Zoti u kishte dhënë, duke mëtuar kështu se mund të mbroheshin edhe përballë ndëshkimit, me të cilin profetët i kërcënonin. - “A nuk e dinin ata se Allahu, i Cili i krijoi, është më i fortë se ata?! Por ata vazhduan t'i refuzonin shenjat Tona. ” - Pra, a nuk e dinë ata se Ai, i Cili krijoi forcën e tyre dhe ua dhuroi atyre, Ai që krijoi gjithçka, a nuk është Ai më i fortë se ata? A nuk mendojnë për këtë fakt? Pa dyshim që Ai i Cili i krijoi ata dhe forcën e tyre është më i fortë sesa krijesat. Duke treguar fuqinë e Tij, i Madhëruari thotë: “Ne e ngritëm qiellin me fuqinë Tonë dhe Ne e zgjerojmë atë.” [Dharijat 47]. Me kryeneçësinë dhe injorancën e tyre, ata sfiduan Ngadhënjimtarin e Fuqiplotin dhe refuzuan shpalljet, mesazhet dhe mrekullitë e Tij, po ashtu edhe të dërguarit e Tij. - “Prandaj Ne lëshuam kundër tyre një erë të furishme ...” - Ishte një erë e furishme shumë e fortë dhe e ftohtë, e cila lëshonte një zhurmë të tmerrshme, në mënyrë që ndëshkimi i tyre të ishte i ngjashëm me kryeneçësinë dhe mburrjen e tyre, kur treguan forcën. - “... për disa ditë shkatërruese ...” - Ishin ditë të njëpasnjëshme, siç thotë në ajetin tjetër. “Ndërsa Adi u shkatërrua me një stuhi të fuqishme e të zhurmshme, që Ai e lëshoi kundër tyre shtatë net e tetë ditë rresht. Sikur t’i shihje njerëzit që shembeshin përdhe, si të ishin trungje hurmash të zgavruara.” [Hakka 6, 7]. Ajo ishte një stuhi e furishme, e acartë dhe me një uturimë të tmerrshme. - “... për t’i bërë ata të ndienin shijen e dënimit poshtërues që në jetën e kësaj bote; ...” - Ajo vazhdoi, derisa i shfarosi nga i pari, deri tek i fundit. Kështu, ata i ndoqi pas poshtërimi në jetën e kësaj dynjaje, por edhe ndëshkimi i dhimbshëm në ahiret, prandaj i Lartësuari thotë: - “... por në botën tjetër Dënimi do të jetë edhe më poshtërues ...” - Pra, do të jetë akoma dhe më poshtërues sesa ndëshkimi që përjetuan në dynja. - “... dhe ata nuk do të gjejnë asnjë ndihmë.” - Në jetën tjetër, ata nuk do të ndihmohen, sikurse nuk u ndihmuan edhe në jetën e dynjasë, kur nuk pati ndonjë që të mund t’i shpëtonte prej ndëshkimit dhe zemërimit të Allahut të Lartësuar. - “Sa u përket popullit të Themudit, - Ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) dhe të tjerë shpjegojnë se: “ hedejnahum”, domethënë që: ua qartësuam të vërtetën. Pra, bëhet fjalë për qartësimin e të vërtetës. Ndërsa Theuriu shpjegon se, fjala “hedejnahum” ka kuptimin: “ deaunâhum”, dome - thënë, i ftuam ata t’i nënshtroheshin të vërtetës. Në vijim, i Lartësuari thotë: “... por ata parapëlqyen verbërinë kundrejt udhëzi - mit.” Kështu, kuptimi është: Ne ua qartë - suam të vërtetën, me gjuhën e profetit të tyre, Salihut (a.s), por ata e kundërshtuan atë dhe të vërtetën që ai u kumtoi, si dhe vranë Devenë e Allahut, të cilën Allahu i Lartësuar e solli si shenjë dhe mrekulli, për të treguar se Salihu (a.s.) ishte i dërguari i Tij besnik dhe se mesazhi i tij ishte i vërtetë. - “... prandaj i kapi tmerri i dënimit poshtërues ...” - Allahu i Lartësuar dërgoi mbi ata një gjëmim dhe britmë, një tronditje të llahtarshme, një dënim poshtërues dhe të dhimbshëm. - “... për shkak të asaj që kishin vepruar.” - Ky ndëshkim u erdhi për shkak të kundërshtimit të profetëve dhe ftesës së tyre për të besuar. - “Por Ne i shpëtuam ata që kishin besuar dhe që ishin ruajtur. ” - Kuptimi: Nga mesi i tyre, Ne shpëtuam ata që besuan, të cilët nuk i preku asnjë e keqe. Domethënë, Allahu i Lartësuar i shpëtoi ata së bashku me profetin e tyre, Salihun (paqja dhe bekimet e Zotit qoftë mbi të!). Ai i shpëtoi ata për imanin e tyre, për devotshmërinë ndaj Tij dhe për pasimin e profetit, që Ai dërgoi ndër ta.

Mus'haf Hape →
Shura 42:19–42:22 Tefsiri i shkurtuar i Ibn Kethirit (Tejsir el-Alijj el-Kadir)

… ngrënien e kafshëve të ngordhura, të gjakut dhe kumarin. Të shumta ishin kotësitë dhe devijimet nga e vërteta, që ata i kishin shpikur në kohën e …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

- “Allahu është Bamirës me robërit e Vet ...” - Allahu i Lartësuar na njofton rreth përkujdesit e mëshirës së Tij gjithëpërfshi - rëse dhe për faktin se Ai nuk lë asnjë krijesë pa përkujdesje dhe pa e furnizuar. Në këtë përkujdesje janë të gjithë të përfshirë, si bamirësit e besimtarët, ashtu edhe keqbë - rësit, siç thotë i Lavdëruari në ajetin tjetër: “Nuk ka asnjë gjallesë në Tokë që të mos ushqehet nga Allahu. Ai e di vendbanimin dhe vendprehjen e tyre. Gjithçka gjendet në Librin e Qartë (Leuhi Mahfudh).” [Hud 6]. Të tilla ajete janë të shumta. - “... dhe begaton atë që Ai do.” - Pra, ia shton rizkun kujt të dëshirojë. - “Ai është i Gjithëfuqishmi, Ngadhnjim - tari.” - Asgjë nuk mund të ndryshojë atë që Ai ka vendosur. - “Atij që dëshiron të fitojë botën tjetër ...” - Domethënë, ai që punon për ahiretin dhe për lumturinë e atjeshme: - “Ne do t’ia shtojmë shpërblimet ...” - Ne do ta forcojmë e ndihmojmë në ato punë që ai bën, do t’i japim bekim, që t’i shtohet mirësia e frytet e punës së tij. Ai do t ë shpërblehet dhjetëfish, shtatëqindfish e më shumë, aq sa të dojë Allahu i Lavdëruar. - “... ndërsa atij që dëshiron vetëm këtë botë, Ne kemi për t'i dhënë diçka prej saj, por në botën tjetër ai nuk ka pjesë ...” - Ndërsa ata që synojnë arritjen e bukurive veçse të kësaj dynjaje, duke shpërfillur tërësisht ahiretin, Allahu i Lartë - suar ka për t’i privuar nga mirësitë e ahiretit. Ndërsa në lidhje me dynjanë, nëse dëshiron Zoti, do t’i japë diçka prej saj, e nëse nuk dëshiron, nuk ka për të marrë prej saj. Kështu do të privohet nga të mirat si në këtë dynja, ashtu edhe në ahiret. Vërej me kujdes, kur Allahu i Lartësuar thotë: “diçka prej saj”, domethënë, jo të gjithë atë që robi synon. Këtë e shtjellon i Lartësuari në një ajet tjetër, kur thotë: “Atij, që ka për qëllim vetëm këtë botë, Ne do t'i japim në të aq sa duam, dhe pastaj ai do të hyjë në Xhehenem i përçmuar dhe i përbuzur. Ndërsa ai që ka për qëllim botën tjetër, duke qenë besimtar dhe përpiqet për të ashtu si i takon asaj, përpjekjet e tij do të jenë të shpërblyeshme . Çdokujt prej tyre do t'i japim nga të mirat e Zotit tënd dhe bujaria e Zotit tënd nuk është e kufizuar. Shiko se si i kemi dalluar Ne disa mbi disa të tjerë! Por, në jetën tjetër ka grada më të larta dhe dallimi në të është më i madh.” [Isra 18 - 21]. Theuriu sjell një hadith prej Ubej Ibn Keabit (Allahu qoftë i kënaqur me të!), se Profeti i Allahut ka thënë: 2328. “Përgëzoje këtë umet me begati, lartësim, triumf dhe sundim në tokë. Nëse dikush prej tyre do të bëjë punë ahireti për hir të dynjasë, ai nuk do të ketë pjesë në ahiret.” Në vijim, i Lartësuari thotë: - “Ata pasojnë idhuj, të cilët u përca - ktojnë atyre një fe, që nuk e ka lejuar Allahu.” - Ata nuk pasojnë Sheriatin, që Allahu ta shpalli ty përmes kësaj feje të drejtë e të vërtetë, por ndjekin ligjet që kanë vendosur shejtanët prej njerëzve e xhindëve, ligje që bënin haram shumë kategori bagë - tish, të cilave u vinin emra të ndryshëm, si Behira, Saibe, Uesila apo Ham. Gjithashtu, ata bënin hallall ngrënien e kafshëve të ngordhura, të gjakut dhe kumarin. Të shumta ishin kotësitë dhe devijimet nga e vërteta, që ata i kishin shpikur në kohën e injorancës paraislamike, të cilat vinin në formën e bërjes haram të mirësive të Zotit, në lejimin e ndalesave të Tij, në sjelljen e adhurimeve të kota e të pabaza në fenë e Zotit, si dhe të fjalëve të kota e të këqija. Në hadith të saktë, Profeti i Allahut ka thënë: 2329. “E kam parë Amr Ibn Luhaj Ibn Kamaten të tërheqë zvarrë zorrët e veta në zjarr, sepse ai ishte i pari që ligjëroi rregu - llat e Saibete-s. Ky ishte njëri nga prijësit e Huzaas dhe, përveç këtyre ndalesave të pabaza në fe e në shpallje nga Zoti, ai ishte i pari që i bëri kurejshët të bien në adhurimin e idhujve dhe putave, - Allahu e mallkoftë dhe e shëmtoftë! - “Sikur të mos ishte vendimi i hershëm (i Zotit), për ta do të urdhërohej dënimi.” - Domethënë, ata do t’i përfshinte ndëshkimi menjëherë, nëse nuk do të ishte vendimi i hershëm i Allahut për afatizimin e tyre deri në Ditën e Premtimit. - “Pa dyshim, mohuesit do të kenë dënim të dhembshëm.” - Ndëshkim të tmerrshëm në Xhehenem, i cili është vendi më i keq i ndëshkimit. - “Ke për t’i parë jobesimtarët të tmerruar nga veprat e veta ...” - Kjo do të jetë gjendja e tyre në Ditën e Kijametit , të tmerruar nga veprat e veta. - “... ndërkohë që ndëshkimi Ynë do të bjerë mbi ta.” - Ajo që ia kanë frikën do t’i gllabërojë pashmangshëm dhe ata do ta përjetojnë atë me tmerr. - “Kurse ata që besojnë dhe bëjnë vepra të mira, do të jenë në kopshtet e Xhene - tit.” - E si mund të krahasohen këto dy kategori të ndryshme njerëzish? Ata të parët do të jenë të zhytur në poshtërim, lemeri e tmerr të papërshkrueshëm, të cilin e meri - tojnë me padrejtësitë e tyre. Ndërsa fatbardhët do të jenë në mes të kopshteve të shumta të Xhenetit, ku do të kenë gjithçka që dëshirojnë, si ushqime e pije të kënd - shme, veshje të hijshme, pamje e kënaqësi të mrekullueshme, atje ku ka mirësi e kënaqësi të tilla, që as syri nuk i ka parë, as veshi nuk i ka dëgjuar e as zem ra kurrë nuk i ka ëndërruar, siç thotë i Lartësuari: - “Ata do të kenë gjithçka që dëshirojnë tek Zoti i tyre. Kjo është mirësia e madhe.”

Mus'haf Hape →
Saf 61:1–61:9 Shënimet shpjeguese të Sherif Ahmetit (Kurani me Komentim)

… Allahu e ngriti lart dritën e vet mbi të gjitha besimet e tjera të kota, e kompletoi dhe përsosi, edhe pse e urrejtën mohuesit që konsiderohen njerëzit më mizorë.

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

Allahun e madhëron dhe e lartëson me atë gjuhën e vet çdo qenie e send në qiej e tokë si: engjëjt, njerëzit, bimët, trupat e ngurtë etj. Gjëja më e përbuzur tek Allahu është mospërputhja e fjalëve me vepra. Si duket kjo është një vërejtje e madhe ndaj besimtarëve, të cilët thoshin se do të dëshironin të dinin se cila vepër është më e dashura tek Allahu dhe për atë vepër do ta flijonin edhe pasurinë edhe shpirtin. Kur u ftuan në luftë kundër armikut të Zotit dhe të tyre, disa nuk e pëlqyen luftën, andaj u bëhet ky qortim. Por nuk duhet kuptuar se ky qortim ka pasur të bëjë vetëm me ta, ky është parim islam, sipas të cilit, njeriu është i obliguar ta zbatojë premtimin, ta realizojë atë që flet. Pejgamberi ka thënë: "Simptomet e munafikut janë tri: kur premton e thyen premtimin, kur flet diç gënjen dhe kur i besohet diç, bën hilet" Populli i Musait e shqetësonte duke i shpifur: është i sëmurë prej bruhut, shko ti e lufto me Zotin tënd, kurse ne po rrimë këtu, bëna një zot si viçi i atyre që e adhuronin, e përgatitën një grua që i shpifi për amoralitet. Një popull i tillë nuk e meritoi ndihmën e Zotit për udhëzim në rrugë të drejtë. Isai nuk e thërret atë popull: "O populli im", sikurse e thirri Musai, sepse Isai nuk ishte i origjinës së tyre, nuk kishte babë nga ata, andaj i thërret: "O beni israilë". Ai u thotë se jam i dërguar i Zotit, i besoi librat e mëparshëm dhe ju sjell një lajm të gëzueshëm se pas meje do të vijë një pejgamber Ahmed - falënderues dhe mirënjohës i madh ndaj Zotit. Por kur u solli argumente e mrekulli, ata i thanë se këto janë magji. thanë — E — Isait - sipas mendimit të shumicës së interpretuesve të Kur'anit, e ka mendime se i thanë Muhammedit. Allahu përmes të dërguarit të vet e thërret njeriun në fenë e drejtë, në fenë islame, e ai i konsideron gënjeshtër e magji argumentet e Allahut dhe përpiqet ta fikë dritën e Allahut, Kur'anin, duke i quajtur magji, mirëpo, Allahu e ngriti lart dritën e vet mbi të gjitha besimet e tjera të kota, e kompletoi dhe përsosi, edhe pse e urrejtën mohuesit që konsiderohen njerëzit më mizorë.

Mus'haf Hape →
Enfal 8:1 Hyrjet e sureve të Sherif Ahmetit (Kurani me Komentim)

… e ndritshme, Edhe pse myslimanët ishin pak në numër dhe jo të përgatitur sa duhej për luftë ndihma nga i madhi Zot bëri që të ngritet lartë morali i tyre …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

E zbritur në Medine pas sures Bekare, ajete: 75 Si shkak i zbritjes së kësaj sureje, sipas shpjegimit të Ibni Abasit, ishte çështja e mënyrës së ndarjes së mallit presë, të cilën e fituan myslimanët në luftën e Bedrit. Andaj, përveç tjerash, në këtë kaptinë bëhet fjalë për principin sipas të cilit duhet ndarë malli i fituar në luftë. Lufta në Bedër ndodhi në muajin e Ramazanit në vitin e dytë të Hixhres. Disa pjesë të kësaj kaptine zbritën gjatë rrjedhës së luftës e disa më vonë. Nga arsyeja se kjo kaptinë ka tematikë kryesore ngjarjen rreth luftës së Bedrit, disa sahabë e quajtën "Suretul Bedri" - Kaptina e Bedrit. Kjo luftë shënoi momentin më të rëndësishëm në historinë e myslimanëve, ngase për herë të parë ballafaqohet e vërteta me të pavërtetën, besimtarët e drejtë me idhujtarët dhe njëkohësisht mposhtet e zmbrapset fuqia e mizorëve mekas. Largohet dhuna dhe të dobëtit si gra, fëmijë e pleq, të cilët për shkak të paaftësisë së tyre ishin të detyruar të mbesin në mesin e armikut, në mesin e mushrikëve mekas, gjejnë shpëtimin dhe gjejnë mundësinë t'u bashkohen vëllezërve të tyre në Medinën e ndritshme, Edhe pse myslimanët ishin pak në numër dhe jo të përgatitur sa duhej për luftë ndihma nga i madhi Zot bëri që të ngritet lartë morali i tyre luftarak dhe të fitohet lufta, të shkatërrohet në themel armiku dhe t'u mundësohet rrezeve të dritës islame të vërshojnë pa pengesë deri te dashamirët e saj. Natyrisht, në këtë kaptinë flitet edhe për heroizmin e besimtarëve myslimanë, të cilët ia dolën ta shpartallojnë fuqinë e armikut, duke likuiduar krerët e tij, si Ebu Xhehlin etj., por u tërhiqet vërejtja edhe për të metat e disave prej tyre. Përmendet edhe ndihma e engjëjve, të cilët si duket, kishin për detyrë të trimërojnë besimtarët, e në anën tjetër të mbjellin frikë ne zemrat e idhujtarëve, në mënyrë që ta ndiejnë veten të dobët dhe të marrin ikën. Në ajetet e fundit të kësaj kaptine bëhet fjalë rreth lidhmërisë dhe kujdesit, të cilin duhet ta kenë gjithnjë parasysh myslimanët për njëri tjetrin, sepse edhe armiku i tyre, pa marrë parasysh se cilit grup i takon, është i lidhur ngusht mes vete për t'i luftuar besimtarët myslimanë. Quhet: "Suretul Enfalë" - kaptina e presë së luftës.

Mus'haf Hape →
Jusuf 12:1 Hyrjet e sureve të Sherif Ahmetit (Kurani me Komentim)

… do të realizohet në tërësi, edhe nëse e tërë bota ngritet kundër. Kështu ishte rasti i Jusufit, të cilit Zoti i kishte dhuruar dhuntinë e vet qysh në …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

E zbritur në Meke, pas sures Hud, ajete: 111 Kjo është një prej kaptinave të zbritura në Meke, të cilat parashtrojnë ngjarjet rreth pejgamberëve. I tërë tregimi në këtë kaptinë i është kushtuar ndodhisë rreth Jusufit, birit të Jakubit, vështirësive që përjetoi ai dhe babai i tij, mundimet që i vuajti prej vëllezërve, në burg, në shtëpinë e zotëriut të Egjiptit, prej aventurës se grave etj., derisa e shpëtoi Zoti xh. sh. Edhe Muhammedi do ta gjejë shpëtimin dhe do të korrë sukses, anipse e refuzojnë edhe të afërmit edhe të largëtit. Kaptina ka një trajtim të posaçëm të shprehjeve dhe të domethënieve të saj, ngase rrëfimi i ngjarjes në një mënyrë të butë e të dhëmbshme depërton nëpër ndjenjat shpirtërore si gjaku nëpër damarë, dhe edhe pse është nga kaptinat mekase, të cilat, në të shumtën e rasteve kanë natyrë kërcënimi e tërheqjeje të vërejtjes, kjo është e dalluar ngase ka një atmosferë mëshire, butësie e ledhatimi. Edhe kjo është shpallur në atë kohë kur Muhammedi ballafaqohej me ato vështirësi të njëpasnjëshme, në atë kohë kur mbeti pa axhën dhe pa bashkëshorten, kur edhe vitin e quajti "senetul huzni" - vit i pikëllimit. Pikërisht në këtë periudhë kur i dërguari i Zotit, e edhe besimtarët ishin duke u konfrontuar me ato sjellje drastike e të egra të injorantëve kurejshitë, kur ishin izoluar i prej bashkësisë mekase, ata ishin vetmuar dhe sulmuar në çdo pikëpamje, i zbret kjo kaptinë e cila ia lehtëson mundimet, i jep shpresë se pas të gjitha vështirësive do të arrijë sukses dhe çlirim. I thuhet: shikoje Jusufin, vuajtjet e tij dhe mundimet, e më në fund edhe triumfin, por duhet të jesh i durueshëm, se ndihma e Zotit gjithnjë u dhurohet të durueshmëve.: Tregimi për Jusufin nuk është përsëritur në asnjë vend tjetër në Kur'an siç është rasti me tregimet e pejgamberëve të tjerë, të cilat edhe pse duket se përsëriten, përsëritja e tyre është në mënyra të tjera, me stil tjetërfare dhe me sinonime të llojllojta. Gjatë këtij rrëfimi, në këtë kaptinë duhet kuptuar se, dëshira dhe përcaktimi i Zotit fuqiplotë për një send, çështje a njeri, do të realizohet në tërësi, edhe nëse e tërë bota ngritet kundër. Kështu ishte rasti i Jusufit, të cilit Zoti i kishte dhuruar dhuntinë e vet qysh në vegjëli, e përpjekjet e vëllezërve për ta zhvlerësuar atë dhunti, tentimi i grave për ta mashtruar e poshtëruar, nënçmimi duke e shitur si rob dhe gjykimi me burg pa kurrfarë gabimi, nuk patën sukses me atë, nuk arritën asgjë. Në fund u kurorëzua me atë të mirë që ia kishte dhuruar Zoti, edhe si pejgamber e edhe si sundues, e edhe i pranuar në mesin e më të mirëve në jetën e ardhshme!

Mus'haf Hape →
Rad 13:1 Hyrjet e sureve të Sherif Ahmetit (Kurani me Komentim)

… me vete mbeturina, të cilat ngriten mbi ujë në formë të shkumës prej së cilës nuk ka kurrfarë dobie. Ashtu o edhe gjatë shkrirjes së mineraleve lajmërohet …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

E zbritur në Medine, pas sures Muhammed, ajete: 43 Thuhet se si shkak i zbritjes së kësaj kaptine ishte: Pejgamberi kishte dërguar një nga shokët e vet për ta thirrur një arrogant nga paria arabe. I tha: "Shko e thirre le të vijë tek unë", e ai tha: O i dërguar i Zotit, ai është shumë i vrazhdë e do të më fyej" Ai i tha: Shko e thirret Ai shkoi dhe i tha se po të thërret i dërguari i Zotit' Ai arroganti i i tha: "Më trego për Zotin e Muhammedit a është prej ari, prej argjendi apo prej remi (bakri)?" Ai u kthye e i tregoi Muhammedit se ç'kishte thënë ai, duke ia përsëritur se unë të thash se ai është i vrazhdë. Pejgamberi i tha shko thirre edhe njëherë. Ai shkoi përsëri dhe arroganti duke ia përsëritur thëniet e para rreth Zotit, Zoti e sjell një re me murmurimë e rrufe, e cila e godet arrogantin në maje të kresë, duke e lënë të vdekur. ajeti i trembëdhjetë shënon këtë ngjarje, Kjo kaptinë sjell argumente mbi njësinë e Zotit, për shpalljen, për ringjalljen dhe për shpërblimin a dënimin. Për argument të besimit në fuqinë e Zotit përmend qiejt, tokën, hënën, natën, ditën, bimët, pemët dhe krijesat e tjera. Bën një krahasim midis të vërtetës dhe të pavërtetës, se si pas shiut rritet shtrati i lumenjve e i përrenjve dhe gjatë rrjedhës së tyre ato bartin me vete mbeturina, të cilat ngriten mbi ujë në formë të shkumës prej së cilës nuk ka kurrfarë dobie. Ashtu o edhe gjatë shkrirjes së mineraleve lajmërohet shkumë e mbeturinë e cila në fund hidhet si send i pavlefshëm. Kësaj shkume i përngjan veprimtaria e kotë e njerëzve, ndërsa ujit të nevojshëm dhe arit, argjendit apo metalit të vlefshëm i përngjan veprimi i njerëzve të orientuar në rrugën e drejtë Kaptina quhet me emrin RA'D - murmurimë, ngase murmurima është një dukuri I e çuditshme natyrore, e cila vërteton fuqinë e Zotit, sepse uji është mjet i domosdoshëm për jetë ai vjen prej reve. Në re janë bashkuar edhe e mira edhe e keqja, e mira ngase I retë bartin shiun, kurse e keqja ngase e bartin rrufenë. Shiu jep jetë, kurse rrufeja zhduk jetë kjo është mrekulli e të madhit Zot.

Mus'haf Hape →
Bekare 2:38–2:39 Tefsiri i shkurtuar i Ibn Kethirit (Tejsir el-Alijj el-Kadir)

… udhëzimit Tim, do të ketë jetë të vështirë dhe Ditën e Kijametit do ta ringjall të verbër." Ai (që nuk besoi) do të thotë: “Zoti im, përse më ngrite të …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

Allahu i Lartësuar na tregon për premtimet që Zoti u dha Ademit, Havasë dhe Iblisit, kur këta i zbriti në Tokë. Në fakt, kjo do të ishte sprovë për pasardhësit e secilit lloj. Allahu i Lartësuar i njoftoi se do të dërgonte mes tyre të dërguar e profetë, të cilët do t’u sjellin argumente e fakte, që t’u qartësojnë rrugën drejt Tij. Pastaj tha: “Çdokush që pranon udhëzimin Tim...”, pra, ai që përkushtohet dhe pason atë që Allahu do të shpallë prej librave dhe porositë që Ai do t’i sjellë përmes profetëve: “...nuk do të ketë frikë...”. Pra, nuk do të ketë frikë për atë që e pret nga çështjet e ahiretit; “...e as do të brengoset”, për ato çështje të kësaj bote që nuk i arriti dot. I Lartësuari thotë në suren Ta-Ha 123: “Ai (Allahu) u tha: “Zbrisni prej tij (Xhenetit) që të gjithë! Ju do të jeni armiq të njëri -tjetrit. Nëse ju vjen nga Unë udhëzim (libër e profet), atëherë kush i përmbahet udhëzimit Tim, ai nuk ka për të humbur, e as nuk ka për t'u trishtuar”. Pra, - shpjegon Ibn Abasi - “nuk ka për të humbur” në dynja dhe “nuk ka për t’u trishtuar” në ahiret. Në vijim thotë: “Por, kush ia kthen shpinën udhëzimit Tim, do të ketë jetë të vështirë dhe Ditën e Kijametit do ta ringjall të verbër." Ai (që nuk besoi) do të thotë: “Zoti im, përse më ngrite të verbër, kur unë isha me sy?” Ai (Allahu) do të thotë: “Ashtu sikurse i shpërfille ti argumentet Tona kur të erdhën, ashtu edhe ti sot do të jesh i shpërfillur”. Dhe kështu e shpërblejmë Ne atë që i tejkalon të gjitha kufijtë dhe nuk beson në Argumentet e Zotit të vet. Por dënimi në Botën Tjetër është edhe më i ashpër dhe i përjetshëm.” [Ta Ha 124]. Ndërsa këtu tha: “Ndërsa ata që mohojnë besimin dhe mohojnë argumentet Tona do të jenë ban orë të Zjarrit. Në të (në Zjarr), ata do të jenë përjetësisht". Pra, do të jenë përjetë në të dhe nuk do të kenë mundësi t’i shmangen apo të shpëtojnë prej tij. Ibn Xheriri sjell këtu një hadith me senedin e tij deri tek Ebu Said el -Hudrij, - Allahu qoftë i kënaqur prej tij, - i cili tregon se Profeti ﷺ ka thënë: 62 “Banorët e Zjarrit të cilët do të jenë përjetësisht në të, as vdesin në të dhe as jetojnë. Por disa njerëz (besimtarë) që i kap zjarri për gjynahet e tyre, Allahu do t’i vdesë ata, dhe kur të jenë bërë qymyr, do të japë leje për të ndërmjetësuar për ta.” Këtë hadith e ka sjellë Muslimi nga Sh’ubeh, e ky nga Ebu Selemeh.

Mus'haf Hape →
Tevbe 9:117 Tefsiri i shkurtuar i Ibn Kethirit (Tejsir el-Alijj el-Kadir)

… Profeti ﷺ i ngriti duart. Ende pa i ulur ato, vërshoi shiu, pastaj pushoi. Kështu, njerëzit mbushën çfarëdo ene që kishin me vete. Kur pamë rreth e …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

- Allahu ua pranoi pendimin Profetit, si edhe muhaxhirëve dhe ensarëve që e ndoqën pas në ato çaste të vështira, kur zemrat e disave prej tyre gati u lëkundën. - Muxhahidi e të tjerë shpjegojnë: “Kjo ka zbritur e flet për luftën e Tebukut. Udhëtimi për në Tebuk ishte i gjatë e rraskapitës, në një kohë varfërie të madhe dhe në periudhë thatësire dhe shumë të nxehtë. Furnizimi, uji dhe ushqimet për rrugë ishin të pakta, aq sa dy burra ndanin një hurmë të thatë përgjysëm me njëri -tjetrin. Ibn Xheriri sjell hadithin nga Ibn Abasi, se Umer Hatabi ka thënë: 1436. “... aq sa dikush është detyruar të therte devenë e vet e të shtrydhte plëndësin e saj, për të nxjerrë sadopak lëng, për të shuar etjen, kurse pjesën e mbetur e vendosi mbi mëlçinë e vet (për pak freski). Ebu Bekri tha: “O i Dërguari i Allahut! Allahu i Lartësuar e Krenar të ka premtuar të mira, nëse i lutesh. Lute Allahun për ne!” Ai tha: “Vërtet e dëshiron diçka të tillë?” - “Po.” Atëherë, Profeti ﷺ i ngriti duart. Ende pa i ulur ato, vërshoi shiu, pastaj pushoi. Kështu, njerëzit mbushën çfarëdo ene që kishin me vete. Kur pamë rreth e rrotulll vërejtëm se uji nuk e kishte kaluar kampin.” Allahu i Lartësuar e përshkroi këtë udhëtim me fjalët: “... çaste të vështira ...”. Ibn Xheriri shpjegon: “Çaste të vështira” domethënë, kohë vështirësie e mangësish të shumta në pajimet e udhëtimit, kafshët e (shpinës) udhëtimit, si dhe në furnizimin e nevojshëm në ushqime dhe ujë. Vëreni me kujdes fjalën e Allahut: “... kur zemrat e disave prej tyre gati u lëkundën.” Domethënë, gati u lëkundën nga e vërteta, aq sa filluan dyshimet rreth fesë së Profetit. Ata filluan të lëkundeshin të ndikuar nga gjendja e rëndë, në të cilën ndodheshin, edhe pse kishin dalë në luftë në rrugën e Allahut. Por Allahu i Lartësuar tha: - Allahu i fali ata. Ai është i Butë dhe Mëshirëplotë me ta. - Domethënë, Allahu ua mundësoi që të pendoheshin e të ktheheshin tek qëndrueshmëria e durimi në rrugën e Tij.

Mus'haf Hape →
Isra 17:37–17:38 Tefsiri i shkurtuar i Ibn Kethirit (Tejsir el-Alijj el-Kadir)

… thuhet: 1681. “Ai që tregohet i thjeshtë e i përulur për hatër të Zotit, ai ka për t’u nderuar e ngritur lart nga Zoti. Atij mund t’i duket vetja i …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

Allahu i Lartësuar i ndalon robërit e Tij nga tirania, arroganca, mburrja e mendjemadhësia. Ai thotë: - Mos ec nëpër tokë me mburrje... - Mos ec si tiranët, arrogantët e kryeneçët. - sepse ti as nuk mund ta çash tokën... - Nuk mund ta bësh atë nëpërmjet ecjes tënde. - as nuk mund të arrish lartësinë e maleve! - Nuk mund ta arrish këtë nëpërmjet mburrjes e vetëpëlqimit. Madje, mund të ndodhë që autori i kësaj vepre të trajtohet me të kundërtën e asaj q ë synon. Në një hadith thuhet: 1681. “Ai që tregohet i thjeshtë e i përulur për hatër të Zotit, ai ka për t’u nderuar e ngritur lart nga Zoti. Atij mund t’i duket vetja i vogël, por për njerëzit ai është i madh. Ai që tregohet mendjemadh, Zoti ka për ta përulur atë. Atij mund t’i duket vetja i madh, por për njerëzit ai është i ulët e i përçmuar, madje më i urryer se një qen apo derr.” Haseni pa njëherë një burrë, i cili ishte Ibn Uhejmi, që po kërkonte të takonte kalifin Mensurin . Ai kishte veshur një rrobë mëndafshi të qëndisur e me pala dhe ecte me fodullëk e mburrje. Haseni tha: “Uf, për këtë hundëpërpjetë, që e kthen kokën mënjanë me mospërfillje, që u kthen shpinën njerëzve me mendjemadhësi dhe që i duket vetja kushedi se ç’është! E ç’është ai budalla dritëshkurtër, që i pëlqen vetja me ato mirësi, për të cilat nuk tregon mirënjohje, pa u kujdesur për urdhrat e Allahut dhe pa i dhënë hakun Allahut në lidhje me to?!” Ibn Uhejmi e dëgjoi dhe u kthye tek Haseni për t’i kërkuar ndjesë. Haseni i tha: “Mos më kërko ndjesë mua, por pendohu tek Zoti yt! A nuk e ke dëgjuar fjalën e Allahut: “Mos ec nëpër tokë me mburrje, sepse ti as nuk mund ta çash tokën, as nuk mund të arrish lartësinë e maleve!” Kur Ibn Umeri pa njëherë dikë që ecte me mburje e madhështi, tha: “Shejtanët kanë vëllezërit e tyre (prej njerëzve).” - E keqja e të gjitha këtyre është e urryer nga Zoti yt. - Bëhet fjalë për të gjitha ato që u përmendën më lart, që prej fjalës së Allahut: “Zoti yt ka dhënë urdhër të prerë që të mos adhuroni asnjë (dhe asgjë) tjetër përveç Tij dhe të silleni mirë ndaj prindërve...”, e deri në fjalën e Tij: “Mos ec nëpër tokë me mburrje, sepse ti as nuk mund ta çash tokën, as nuk mund të arrish lartësinë e maleve!”. Domethënë, të gjitha këto padrejtësi e paudhësi janë të shëmtuara, të liga dhe të urryera për Allahun e Madhëruar. Kështu e ka shpjeguar Ibn Xheriri, Allahu e mëshiroftë!

Mus'haf Hape →
Isra 17:47–17:48 Tefsiri i shkurtuar i Ibn Kethirit (Tejsir el-Alijj el-Kadir)

… që u erdhi atyre?! Vallahi, kurrë nuk kemi për ta besuar dhe nuk kemi për ta ndjekur atë!” Atëherë, Ahnesi u ngrit dhe u largua prej tij.”

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

- Ne e dimë mirë përse e dëgjojnë ata atë (Kur’anin), kur vijnë të dëgjojnë ty dhe (qëllimet e tyre) kur ata bisedojnë fshehtazi dhe keqbërësit thonë: “Ju jeni duke pasuar veçse një njeri të magjepsur.” - Allahu i Lartësuar na njofton rreth bisedave të fshehta mes krerëve idhujtarë kurejshë, kur ata vinin që të dëgjonin fshehtazi Kur ’anin, që të mos shiheshin nga populli i tyre. Disa prej tyre thanë se Muhamedi është i magjepsur, pra, i pushtuar nga magjia. Të tjerë thanë se ai është poet, është fallxhor, është i çmendur, është magjistar etj. I Lartësuari thotë: - Shih se si të veshin ty epitete (i çmendur, poet, i magjepsur) ! Ata kanë humbur (shumë larg) dhe nuk mund ta gjejnë rrugën. - Ata nuk mund ta gjejnë dritën e udhëzimit dhe rrugën e shpëtimit. Muhamed Ibn Is ’haku përmend shkurtimisht në Sira këtë rrëfim: “Ebu Sufjan Ibn Harbi, Ebu Xhehl Ibn Hishami, Ahnes Ibn Shurejku, Ibn Amri, Ibn Uehb el Thekafiu, i cili ishte aleat me fisin Beni Zuhrate, pra, të gjithë këta dolën për të dëgjuar Profetin e Allahut, kur ai falej gjatë natës, në shtëpinë e tij. Secili prej tyre gjeti një vend nga ku mund të dëgjonte, por pa rënë në sy të shokut tjetër. Kështu shkonin çdo natë e dëgjonin, derisa dilte agu, pastaj largoheshin. Në fakt, ndodhte ndonëherë që, gjatë kthimit, të takoheshin e të shihnin njëri tjetrin. E qortonin njëri -tjetrin, por përsëri kthehe - shin. Kjo ndodhi tri herë. Atëherë, Ahnesi shkoi në shtëpinë e Ebu Sufjanit dhe e pyeti: “Më thuaj, o Ebu Handhale, çfarë mendon për atë që dëgjove prej Muhamedit?” Ai u përgjigj: “Vallahi, o Ebu Thealebe, dëgjova shumë gjëra, që e di mirë se çfarë janë dhe çfarë synohet me to, ashtu siç dëgjova edhe gjëra të tjera, që nuk e di se çfarë janë dhe çfarë synohet me to.” - “Edhe unë - tha El Ahnesi - betohem në Atë, për të Cilin u betove ti!” Pastaj Ahnesi doli dhe shkoi tek shtëpia e Ebu Xhehlit dhe e pyeti: “Më thuaj, o Ebu Hakem, çfarë mendon për atë që dëgjove prej Muhamedit?” Ai tha: “Ne dhe fisi i Abdul Menafit (fisi i Pejgamberit) kemi garuar gjithmonë për fisnikërinë: ata jepnin ushqim, edhe ne jepnim ushqim, ata ndihmonin edhe ne ndihmonim, ata jepnin (lëmoshë e ndihmë) edhe ne jepnim. Ne ishim si dy kuaj, që prijnë një tufë, derisa një ditë, kur ishim ulur këmbëkryq, ata thanë: “Prej nesh erdhi profet, të cilit i vjen Shpallja nga qielli.” Po tani, si do të mundemi ne ta arrijmë këtë privilegj, që u erdhi atyre?! Vallahi, kurrë nuk kemi për ta besuar dhe nuk kemi për ta ndjekur atë!” Atëherë, Ahnesi u ngrit dhe u largua prej tij.”

Mus'haf Hape →
Isra 17:60 Tefsiri i shkurtuar i Ibn Kethirit (Tejsir el-Alijj el-Kadir)

… “Ajo ishte një pamje, që ai e pa me sytë e ballit, natën e Israsë dhe miraxhit, kur u ngrit në qiell. Ndërsa “pema e mallkuar”, e përmendur në ajet, është …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

- Kujto kur Ne të thamë: “Zoti yt i ka përfshirë të gjithë njerëzit. - Allahu i Lartësuar e nxit Profetin që ta kumtojë mesazhin e Tij ndër njerëz. Ai e njofton se ka për ta mbrojtur prej njerëzve dhe se të gjithë janë nën pushtetin e Tij: “Zoti yt i ka përfshirë të gjithë njerëzit.” Domethënë, Allahu të mbron prej tyre. - Atë pamje që ta treguam dhe pemën e mallkuar të përmendur në Kur ’an, Ne i bëmë veçse si sprovë për njerëzit. - Buhariu sjell nga Ibn Abasi shpjegimin: “Ajo ishte një pamje, që ai e pa me sytë e ballit, natën e Israsë dhe miraxhit, kur u ngrit në qiell. Ndërsa “pema e mallkuar”, e përmendur në ajet, është pema e Zekkumit.” Kështu e kanë transmetuar Ahmedi, Abdurezaku e të tjerë, nga Sufjan Ibn Ujejne, me version të ngjashëm. Po kështu e sjell edhe Aufi nga Ibn Abasi. Për shumë muslimanë, që e patën njohur të vërtetën, kjo ngjarje u bë sprovë, aq sa ata e mohuan atë, edhe pse nuk patën njohuri të mjaftueshme rreth saj. Kjo ndodhi, sepse mendjet dhe zemrat e tyre nuk arritën ta kapnin mrekullinë e Israsë dhe shenjat e jashtëzakonshme që Profeti dëshmoi gjatë saj. Ndërsa për shumë të tjerë, kjo ngjarje e mrekullueshme u bë shkak për forcimin e besimit dhe të sigurisë te Zoti. I Lartësuari thotë për këtë ndodhi madhështore: “Ne i bëmë veçse si sprovë për njerëzit.” Të gjithë ata të cilët thonë se fragmenti: “Atë pamje që ta treguam...” flet për udhëtimin e Israsë dhe Miraxhit, shpjegojnë se fjala e Allahut “...dhe pemën e mallkuar” flet për pemën e Zekkumit. Këtë mendim e ka përzgjedhur edhe Ibn Xheriri, i cili ka shtuar: “Për këtë tregon unanimiteti i selefëve ekspertë të tefsirit për fjalën e Allahut: “Atë pamje që ta treguam dhe pemën e mallkuar të përmendur në Kuran...”. - Ne i frikësojmë ata... - Ne i frikësojmë mohuesit e besimit të vërtetë nëpërmjet kërcënimeve me ndëshkim dhe vuajtje. - po kjo nuk u shton atyre asgjë tjetër, përveç rebelimit. - Ata vazhdojnë të thellohen në mohimin e të vërtetës, në rrugët e devijimit, harresës dhe humbjes. Ky është një dënim i merituar, që ua jep Allahu. Megjithatë, Allahu është më i ditur.

Mus'haf Hape →
Ta Ha 20:105–20:108 Tefsiri i shkurtuar i Ibn Kethirit (Tejsir el-Alijj el-Kadir)

… Kâ’an quhet nivelimi i tokës, ndërsa fjala “saf’saf” e përforcon këtë kuptim, domethënë, toka nuk do të ketë as gropa dhe as të ngritura. Allahu i Lartësuar …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

- “Të pyesin ty për malet.” - Domethënë, a do të mbeten Ditën e Kijametit në gjendjen që janë apo do të zhduken? - “Thuaj: “Zoti im do t’i shkulë ato dhe do t'i shpërndajë si pluhur.”. - Allahu ka për t’i hequr ato dhe ka për të fshirë çdo gjurmë të tyre. Toka do të jetë e gjitha një sipërfaqe e sheshtë homogjene. Kâ’an quhet nivelimi i tokës, ndërsa fjala “saf’saf” e përforcon këtë kuptim, domethënë, toka nuk do të ketë as gropa dhe as të ngritura. Allahu i Lartësuar thotë: - “Vendin e tyre do ta bëjë rrafsh e pa kurfarë bimësie. As gropa e as malore nuk do të shohësh në vendin e tyre. ” - Pra, nuk do të shohësh as gropa, as malore dhe ngrehina.”Kështu e ka shpjeguar Ibn Abasi dhe selefë të tjerë. - “Atë ditë, ata do të shkojnë pas thirrësit e nuk do të mund të largohen prej tij. ” - Kur të shohin tmerret e Ditës së Kijametit, ata do t’i përgjigjen menjëherë ftuesit, kudo ku të urdhërohen për të shkuar. Nëse do ta dëgjonin thirrësin në dynja, kjo do të ishte më e dobishme për ta, ndërsa tashmë nuk iu bën asnjë dobi. Allahu i Lartësuar thotë: “Prandaj largohu prej tyre deri në ditën kur Lajmëtari (Israfili) t’i thërrasë drejt tmerrit! Të tmerruara do të jenë shikimet e tyre. Ata do të dalin prej varreve si karkaleca të shpërndarë, duke shpejtuar drejt Lajmëtarit. Jobesimtarët do të thonë: “Kjo është ditë e vështirë”. [Kamer 7 - 9]. Allahu i Lartësuar thotë në këtë ajet: “... ata do të shkojnë pas thirrësit e nuk do të mund të largohen prej tij.” Katade shpjegon: “Domethënë, nuk kanë për të devijuar aspak nga ajo në të cilën ftohen.”: - “Të gjithë zërat do të ulen para të Gjithëmëshirshmit ...” - Ibn Abasi shpjegon: “Sekenet janë zërat e ulur përpara Rrahmanit.” Po kështu e shpjegon edhe Sudiju. - “... dhe nuk do të dëgjohet asgjë, veç pëshpërima.” - Ibn Abasi shpjegon: “Hemsa (pëshpërima) quhet zëri i ulët dhe e folura fshehtas.” Ndërsa Seid Ibn Xhubejri shpjegon: “Domethënë, nuk do të dëgjohet asgjë, përveçse pëshpërima dhe hapat, që ecin me qetësi, përunjësi dhe frikë.” E folura me zë të ulët do të jetë në disa momente të Ditës së Kijametit, por në raste të tjera mund të ndodhë ndryshe, siç thotë i Lartësuari: “Kur të vijë ajo ditë, askush nuk do të flasë pa lejen e Tij. Prej tyre do të ketë të dëshpëruar, por do të ketë edhe të lumtur. Të dëshpëruarit do të jenë në Zjarr, ku do të kenë ofshama e ngashërime.” [Hud 105, 106].

Mus'haf Hape →
Neml 27:48–27:53 Tefsiri i shkurtuar i Ibn Kethirit (Tejsir el-Alijj el-Kadir)

… shokun e tyre, i cili e mori dhe e theri atë (devenë).” [Kamer 29]. Ose: “Themudi mohoi për shkak të arrogancës së vet, kur më i keqi i tyre u ngrit …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

Allahu i Lartësuar na tregon rreth keqbë - rësve nga populli i Themudit, të cilët kaluan çdo kufi, dhe pikërisht për krerët e tyre. Ata e ftonin popullin në rrugën e humbjes, të mosbesimit dhe të refuzimit të profetit Salih, derisa i goditi ashpër dënimi. Kështu, nën udhëheqjen e tyre, njerëzit keqbërës dhe të padrejtë therën devenë, që Zoti ua soll si mrekulli, mrekulli të cilën vetë e kishin kërkuar. Madje, ata tentuan që të vrisnin dhe vetë profetin Salih. Ata vendosën që ta sulmonin befasisht natën, në familjen e tij, ta vrisnin atë fshehtas, dhe pastaj t’u thoshin të afërmve të tij se ata nuk dinin gjë rreth kësaj vrasjeje: - “Në qytet ishin nëntë veta, të cilët bënin shkatërrime në tokë dhe nuk donin të përmirësonin.” - Kështu, në qytetin e The - mudit ishin 9 persona, të cilët, - siç thotë Allahu i Lartësuar, - bënin shkatërrime në tokë dhe nuk donin të përmirësonin. Ishin pikërisht këta ata të cilët e therën devenë. Më fatziu ndër ta quhej Kidar Ibn Salif. Ishte ai që e theri me dorën e tij devenë dhe është pikërisht ky, të cilin Allahu i Lartësuar e ka përmendur në ajetin tjetër: “Ata thirrën shokun e tyre, i cili e mori dhe e theri atë (devenë).” [Kamer 29]. Ose: “Themudi mohoi për shkak të arrogancës së vet, kur më i keqi i tyre u ngrit me të shpejtë ...” [Shems 12]. Ata refuzuan ftesën e Zotit dhe kaluan çdo kufi me arrogancën dhe padrejtësinë e tyre. Allahu i Lartësuar thotë se ata ishin shkatërrues, njerëz që vetëm prishnin me çdo mënyrë që mundeshin dhe nuk bënin kurrë asnjë përmirësim. - “Ata thanë: “Të betohemi në Allahun se do ta vrasim atë dhe familjen e tij gjatë natës, dhe pastaj do t’u themi të afërmve të tij: "Ne nuk morëm pjesë në vrasjen e familjes së tij dhe po themi të vërtetën.” - Domethënë, ata i dhanë besën njëri -tjetrit (pas vrasjes së devesë) për të realizuar në fshehtësi atentatin ndaj Salihut (a.s). Kur ata po komplotonin, i Lartësuari i goditi me një shkëmb, i cili i shtypi dhe i vrau menjëherë. Kështu, Allahu i Lartësuar e shpëtoi Salihun dhe ata që ishin me të. - “Ata përgatitën një kurth, por edhe Ne u bëmë një kurth, që ata nuk e dinin. Shiko se si qe përfundimi i dredhisë së tyre! Ne i shkatërruam të gjithë ata dhe popullin e tyre. Këto janë gërmadhat e shtëpive të tyre. ” - Në to nuk mbeti gjallë asnjë frymë njeriu. - “Ata u shkretuan për shkak të padrejtësive të tyre. Nuk ka dyshim se në gjithë këtë (ndodhi) ka argument për njerëzit që kuptojnë. Ne i shpëtuam ata që besuan dhe që ishin të devotshëm.”

Mus'haf Hape →
Naziat 79:27–79:33 Tefsiri i shkurtuar i Ibn Kethirit (Tejsir el-Alijj el-Kadir)

… shumë më madhështor sesa ju. - “Ai e ndërtoi atë.” - Allahu i Lartësuar i bëri një ndërtim madhështor dhe preciz. - “E ngriti kupën e tij dhe e përsosi.” - …

▾ Teksti i plotë▴ Mbyll

- “A është më i rëndë krijimi juaj apo ai i qiellit? - Allahu i Madhëruar u sjell argu - mente atyre që nuk besojnë ringjalljen, duke vënë në dyshim rikrijimin e krijesave, pas vdekjes së tyre. Allahu i madh ëruar thot ë: “A është më i rëndë krijimi juaj apo ai i qiellit?” Pra, qielli është një krijim shumë më madhështor sesa ju. - “Ai e ndërtoi atë.” - Allahu i Lartësuar i bëri një ndërtim madhështor dhe preciz. - “E ngriti kupën e tij dhe e përsosi.” - Pra, e bëri atë të lartë, me hapësirë shumë të madhe në të. Skajet e saj janë të përkryera dhe të stolisura me planete dhe trupa të shndritshëm gjatë natës së errët. - “Natën ia errësoi e ditën ia ndriçoi.” - Natën e bëri të errët, ndërsa ditën të shndritshme, plot dritë. - “E pastaj tokën e sheshoi.” - E shtroi dhe krijoi në të kushtet për jetesë. Fjalën ‘Dehaha’ e shtjellon më pas i Lartësuari: - “Nxori prej saj ujin dhe kullotat e saj ...” - Në suren Fusilet shtjelluam se Toka u krijua përpara qiellit, por ajo që u bë më pas nga toka ishte pikërisht ‘ dah’uha’, pra, shtrimi e përshtatja e saj për jetën. Pas krijimit të qiellit, i Madhëruari nxori prej Tokës me forcën e Tij çdo dobi në shërbim të krijesave. - “... kurse malet ia përforcoi ...” - Domethënë, i vendosi në vendet e tyre. Imam Ahmedi përcjell nga Enes Ibn Maliku se Profeti ﷺ ka thënë: 2814. “Kur Allahu i Lartësuar krijoi Tokën, ajo filloi të anonte dhe të lëvizte. Atëherë, Ai krijoi malet dhe i vendosi mbi të. Kështu, ajo u bë e qëndrueshme, e palëvizshme. - “... si furnizim për ju dhe për kafshët tuaja.” - I Madhëruari shtroi Tokën, nxori burimet dhe mirësitë e tjera prej saj, duke i bërë lumenjtë të rrjedhin, duke i bërë bimët që të mbijnë dhe frutat të lulëzojnë. I vendosi malet në të, që ajo të jetë e qëndrueshme, e palëvizshme, me banorët e saj. Të gjitha këto janë pjesë e asaj që Zoti e quan ‘ Metâ’an’, pra, mirësi e furnizim për krijesat e Tij dhe gjithçka për të cilën ata kanë nevojë, si bagëtitë e bimësinë, me të cilën ata ushqehen, kafshët e mjetet e transportit, derisa të mbarojë afati i kësaj dynjaje.

Mus'haf Hape →