11. Hud · ajete 104–105

سورة هود
104

وَمَا نُؤَخِّرُهُۥٓ إِلَّا لِأَجَلٖ مَّعۡدُودٖ

We ma nu’uehhiruhu ‘illa li’xhelin ma’dudin

Dhe atë (ditë) nuk e shtyejmë vetëm deri në një afat që është i caktuar.

105

يَوۡمَ يَأۡتِ لَا تَكَلَّمُ نَفۡسٌ إِلَّا بِإِذۡنِهِۦۚ فَمِنۡهُمۡ شَقِيّٞ وَسَعِيدٞ

Jewme je’ti la tekellemu nefsun ‘illa bi’idhnihi feminhum shekijun we sa’idun

E kur të vijë ajo ditë, askush nuk do të flasë, pos me lejen e Tij, e prej tyre (të tubuarve), ka fatzi dhe fatbardhë.