18. Kehf · ajete 84–86

إِنَّا مَكَّنَّا لَهُۥ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَءَاتَيۡنَٰهُ مِن كُلِّ شَيۡءٖ سَبَبٗا

‘Inna mekkenna lehu fil-’erdi we ‘atejnahu min kulli shej’in sebebæn

Ne i mundësuam atij forcë në tokë dhe i dhamë mundësi për çdo send që të mund ta arrijë.

فَأَتۡبَعَ سَبَبًا

Fe’etbe’a sebebæn

Ai iu rrek një aso mundësie (dhe mori rrugën nga Perëndimi).

حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ مَغۡرِبَ ٱلشَّمۡسِ وَجَدَهَا تَغۡرُبُ فِي عَيۡنٍ حَمِئَةٖ وَوَجَدَ عِندَهَا قَوۡمٗاۖ قُلۡنَا يَٰذَا ٱلۡقَرۡنَيۡنِ إِمَّآ أَن تُعَذِّبَ وَإِمَّآ أَن تَتَّخِذَ فِيهِمۡ حُسۡنٗا

Hetta ‘idha belega megribe esh-shemsi wexhedeha tegrubu fi ‘ajnin hemi’etin we wexhede ‘indeha kawmæn kulna ja dhal-karnejni ‘imma ‘en tu’adhdhibe we ‘imma ‘en tettehidhe fihim husnæn

Deri kur arriti në vendperëndimin e diellit, e gjeti se po perëndon në njëfarë burimi me lym të zi dhe aty e gjeti një popull. E Ne i thamë: "O Dhulkarnejn, ose do t'i dënosh, ose do t'i marrish me të mirë e t'i udhëzosh!"