19. Merjem · ajete 87–91

لَّا يَمۡلِكُونَ ٱلشَّفَٰعَةَ إِلَّا مَنِ ٱتَّخَذَ عِندَ ٱلرَّحۡمَٰنِ عَهۡدٗا

La jemlikune esh-shefa’ate ‘illa meni ettehadhe ‘inde er-Rehmani ‘ahdæn

Nuk ka të drejtë ndërmjetësimi askush, përveç atij që e ka lejuar i Gjithëfuqishmi.

وَقَالُواْ ٱتَّخَذَ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَلَدٗا

We kalu ettehadhe er-Rehmanu weledæn

Ata thanë: "I Gjithëfuqishmi ka fëmijë".

لَّقَدۡ جِئۡتُمۡ شَيۡـًٔا إِدّٗا

Lekad xhi’tum shej’æn ‘iddæn

Ju (jobesimtarë) vërtet sollët një fjalë shumë të shëmtuar.

تَكَادُ ٱلسَّمَٰوَٰتُ يَتَفَطَّرۡنَ مِنۡهُ وَتَنشَقُّ ٱلۡأَرۡضُ وَتَخِرُّ ٱلۡجِبَالُ هَدًّا

Tekadu es-semawatu jetefetterne minhu we tenshekkul-’erdu we tehirrul-xhibalu heddæn

Aq të shëmtuar sa gati u copëtuan qiejt, gati pëlciti toka dhe gati u shembën kodrat nga ajo (fjalë).

أَن دَعَوۡاْ لِلرَّحۡمَٰنِ وَلَدٗا

‘En de’aw lilrrehmeni weledæn

Për atë se të Gjithëmëshirshmit i përshkruan fëmijë.