20. Ta Ha · ajete 66–68

قَالَ بَلۡ أَلۡقُواْۖ فَإِذَا حِبَالُهُمۡ وَعِصِيُّهُمۡ يُخَيَّلُ إِلَيۡهِ مِن سِحۡرِهِمۡ أَنَّهَا تَسۡعَىٰ

Kale bel ‘elku fe’idha hibaluhum we ‘isijuhum juhajjelu ‘ilejhi min sihrihim ‘enneha tes’a

Ai (Musai) tha: "Jo, hidhni ju!" Kur ja, atij iu duk se nga ajo magji e tyre litarët dhe shkopinjtë lëviznin (si gjarpërinj).

فَأَوۡجَسَ فِي نَفۡسِهِۦ خِيفَةٗ مُّوسَىٰ

Fe’ewxhese fi nefsihi hifeten musa

E Musai ndjeu në vete njëfarë frike.

قُلۡنَا لَا تَخَفۡ إِنَّكَ أَنتَ ٱلۡأَعۡلَىٰ

Kulna la tehaf ‘inneke ‘entel-’a’la

Ne i thamë atij: "Mos kr frikë, është më se e sigurt se ti do të jesh triumfues!"