21. Enbija · ajete 11–14

وَكَمۡ قَصَمۡنَا مِن قَرۡيَةٖ كَانَتۡ ظَالِمَةٗ وَأَنشَأۡنَا بَعۡدَهَا قَوۡمًا ءَاخَرِينَ

We kem kasemna min karjetin kanet dhalimeten we ‘enshe’na ba’deha kawmæn ‘aharine

Ne shpartalluam sa vendbanime që ishin mizore, e në vend të tyre sollëm popull tjetër.

فَلَمَّآ أَحَسُّواْ بَأۡسَنَآ إِذَا هُم مِّنۡهَا يَرۡكُضُونَ

Felemma ‘ehessu be’sena ‘idha hum minha jerkudune

E ata kur e hetonin forcën e dënimit tonë, iknin me shpejtësi.

لَا تَرۡكُضُواْ وَٱرۡجِعُوٓاْ إِلَىٰ مَآ أُتۡرِفۡتُمۡ فِيهِ وَمَسَٰكِنِكُمۡ لَعَلَّكُمۡ تُسۡـَٔلُونَ

La terkudu we erxhi’u ‘ila ma ‘utriftum fihi we mesakinikum le’allekum tus’elune

(atëherë atyre u thuhej) Mos ikni, po kthehuni në begatitë dhe në vendbanimet tuaja, se ndoshta do të mund të merreni vesh (e gjithë kjo ishte një ironi kundër tyre).

قَالُواْ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ

Kalu ja wejlena ‘inna kunna dhalimine

Ata thonin: "O shkatërrimi ynë, vërtet ne ishim zullumqarë!"