21. Enbija · ajete 50–57

وَهَٰذَا ذِكۡرٞ مُّبَارَكٌ أَنزَلۡنَٰهُۚ أَفَأَنتُمۡ لَهُۥ مُنكِرُونَ

We hedha dhikrun mubarekun ‘enzelnahu ‘efe’entum lehu munkirune

Edhe ky (Kur'ani) është këshillë, është i bekuar që Ne e shpallëm. A, ju po e refuzoni.

۞ وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَآ إِبۡرَٰهِيمَ رُشۡدَهُۥ مِن قَبۡلُ وَكُنَّا بِهِۦ عَٰلِمِينَ

We lekad ‘atejna ‘ibrahime rushdehu min kablu we kunna bihi ‘alimine

Ne ia dhamë Ibrahimit herët të mbarën, sepse Ne e kemi njohur mirë atë (ia dhamë të mbarën se e meritoi).

إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَا هَٰذِهِ ٱلتَّمَاثِيلُ ٱلَّتِيٓ أَنتُمۡ لَهَا عَٰكِفُونَ

‘Idh kale li’ebihi we kawmihi ma hedhihit-temathilu elleti ‘entum leha ‘akifune

Kur ai babait dhe popullit të vet u tha: "Ç'janë këto statuja që i adhuroni?"

قَالُواْ وَجَدۡنَآ ءَابَآءَنَا لَهَا عَٰبِدِينَ

Kalu wexhedna ‘aba’ena leha ‘abidine

Ata thanë: "I gjetëm të parët tanë, që po i adhuronin".

قَالَ لَقَدۡ كُنتُمۡ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُمۡ فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ

Kale lekad kuntum ‘entum we ‘aba’uukum fi delalin mubinin

Ai u tha: "Edhe të parët tuaj e edhe ju qartë ishit të humbur!"

قَالُوٓاْ أَجِئۡتَنَا بِٱلۡحَقِّ أَمۡ أَنتَ مِنَ ٱللَّٰعِبِينَ

Kalu ‘exhi’tena bil-hekki ‘em ‘ente minel-la’ibine

Ata thanë: "Me gjithë mend e ke apo mos po tallesh!"

قَالَ بَل رَّبُّكُمۡ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ ٱلَّذِي فَطَرَهُنَّ وَأَنَا۠ عَلَىٰ ذَٰلِكُم مِّنَ ٱلشَّٰهِدِينَ

Kale bel rebbukum rebbu es-semawati wel-’erdil-ledhi feterehunne we ‘ena ‘ala dhalikum mine esh-shahidine

Atëherë ai tha: "Jo, por Zoti juaj është Zot i qiejve e i tokës, është Ai që i krijoi ato, ndërsa unë jam dëshmues për këtë!"

وَتَٱللَّهِ لَأَكِيدَنَّ أَصۡنَٰمَكُم بَعۡدَ أَن تُوَلُّواْ مُدۡبِرِينَ

We talllehi le’ekidenne ‘esnamekum ba’de ‘en tuwellu mudbirine

Pasha All-llahun, posa të largoheni ju, unë kam për t'ia bërë atë që duhet statujave tuaja!