21. Enbija · ajete 53–64

قَالُواْ وَجَدۡنَآ ءَابَآءَنَا لَهَا عَٰبِدِينَ

Kalu wexhedna ‘aba’ena leha ‘abidine

Ata thanë: "I gjetëm të parët tanë, që po i adhuronin".

قَالَ لَقَدۡ كُنتُمۡ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُمۡ فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ

Kale lekad kuntum ‘entum we ‘aba’uukum fi delalin mubinin

Ai u tha: "Edhe të parët tuaj e edhe ju qartë ishit të humbur!"

قَالُوٓاْ أَجِئۡتَنَا بِٱلۡحَقِّ أَمۡ أَنتَ مِنَ ٱللَّٰعِبِينَ

Kalu ‘exhi’tena bil-hekki ‘em ‘ente minel-la’ibine

Ata thanë: "Me gjithë mend e ke apo mos po tallesh!"

قَالَ بَل رَّبُّكُمۡ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ ٱلَّذِي فَطَرَهُنَّ وَأَنَا۠ عَلَىٰ ذَٰلِكُم مِّنَ ٱلشَّٰهِدِينَ

Kale bel rebbukum rebbu es-semawati wel-’erdil-ledhi feterehunne we ‘ena ‘ala dhalikum mine esh-shahidine

Atëherë ai tha: "Jo, por Zoti juaj është Zot i qiejve e i tokës, është Ai që i krijoi ato, ndërsa unë jam dëshmues për këtë!"

وَتَٱللَّهِ لَأَكِيدَنَّ أَصۡنَٰمَكُم بَعۡدَ أَن تُوَلُّواْ مُدۡبِرِينَ

We talllehi le’ekidenne ‘esnamekum ba’de ‘en tuwellu mudbirine

Pasha All-llahun, posa të largoheni ju, unë kam për t'ia bërë atë që duhet statujave tuaja!

فَجَعَلَهُمۡ جُذَٰذًا إِلَّا كَبِيرٗا لَّهُمۡ لَعَلَّهُمۡ إِلَيۡهِ يَرۡجِعُونَ

Fexhe’alehum xhudhadhæn ‘illa kebiræn lehum le’allehum ‘ilejhi jerxhi’une

Dhe i bëri ato copë-copë, përveç një më të madhes që e kishin ata e me shpresë se atij do t'i drejtohen (për ta kuptuar se kush i theu).

قَالُواْ مَن فَعَلَ هَٰذَا بِـَٔالِهَتِنَآ إِنَّهُۥ لَمِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ

Kalu men fe’ale hadha bi’alihetina ‘innehu lemine edh-dhalimine

(Kur u kthyen i panë) Ata thanë: "Kush e bëri këtë me zotat tanë? Ai na qenka kriminel!"

قَالُواْ سَمِعۡنَا فَتٗى يَذۡكُرُهُمۡ يُقَالُ لَهُۥٓ إِبۡرَٰهِيمُ

Kalu semi’na feten jedhkuruhum jukalu lehu ‘ibrahimu

(pastaj) Thanë: "Kemi dëgjuar për një djalosh që i përqeshte ato, të cilit i thonin Ibrahim".

قَالُواْ فَأۡتُواْ بِهِۦ عَلَىٰٓ أَعۡيُنِ ٱلنَّاسِ لَعَلَّهُمۡ يَشۡهَدُونَ

Kalu fe’tu bihi ‘ala ‘a’juni en-nasi le’allehum jesh/hedune

Ata thanë: "Silleni atë këtu në sy të njerëzve që ta shohin (e ta dënojmë)".

قَالُوٓاْ ءَأَنتَ فَعَلۡتَ هَٰذَا بِـَٔالِهَتِنَا يَٰٓإِبۡرَٰهِيمُ

Kalu ‘e’ente fe’alte hadha bi’alihetina ja ‘ibrahimu

I thanë: "A e bëre ti këtë me zotat tanë, o Ibrahim?"

قَالَ بَلۡ فَعَلَهُۥ كَبِيرُهُمۡ هَٰذَا فَسۡـَٔلُوهُمۡ إِن كَانُواْ يَنطِقُونَ

Kale bel fe’alehu kebiruhum hadha fas’eluhum ‘in kanu jentikune

Ai tha: "Jo, por atë e bëri i madhi i tyre, ju pyeteni ata nëse janë që flasin?"

فَرَجَعُوٓاْ إِلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ فَقَالُوٓاْ إِنَّكُمۡ أَنتُمُ ٱلظَّٰلِمُونَ

Ferexha’u ‘ila ‘enfusihim fekalu ‘innekum ‘entumu edh-dhalimune

Ata u ndalën e u menduan me veten, e dikush tha: "Vërtet, ju jeni mu ata të gabuarit (pse adhuronit gjëra të kota)".