فَكَذَّبُوهُمَا فَكَانُواْ مِنَ ٱلۡمُهۡلَكِينَ
Fekedhdhebuhuma fekanu minel-muhlekine
Kështu, ata i përgënjeshruan që të dy, andaj me të drejtë i shkatërruam.
23. Muminun · ajete 48–60
سورة المؤمنونوَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا مُوسَى ٱلۡكِتَٰبَ لَعَلَّهُمۡ يَهۡتَدُونَ
We lekad ‘atejna musal-kitabe le’allehum jehtedune
Ne Musait i dhamë librin (pas shkatërrimit të faraonit) në mënyrë që ata (populli israilit) të gjejnë rrugën e drejtë.
وَجَعَلۡنَا ٱبۡنَ مَرۡيَمَ وَأُمَّهُۥٓ ءَايَةٗ وَءَاوَيۡنَٰهُمَآ إِلَىٰ رَبۡوَةٖ ذَاتِ قَرَارٖ وَمَعِينٖ
We xhe’alna ebne merjeme we ‘ummehu ‘ajeten we ‘awejnahuma ‘ila rebwetin dhati kararin we ma’inin
Edhe të birin e Merjemes dhe nënën e tij i paraqitëm si argumente (mrekulli) dhe i vendosëm që të dy në një rrafshnaltë dhe me ujë rrjedhës.
يَٰٓأَيُّهَا ٱلرُّسُلُ كُلُواْ مِنَ ٱلطَّيِّبَٰتِ وَٱعۡمَلُواْ صَٰلِحًاۖ إِنِّي بِمَا تَعۡمَلُونَ عَلِيمٞ
Ja ‘ejjuha er-rusulu kulu minet-tejjibati we a’melu salihæn ‘inni bima ta’melune ‘alimun
(Ne u patëm thënë): "O ju të dërguar, hani atë që është e lejuar dhe e mirë dhe bëni vepra të mira se Unë e di atë që ju veproni".
وَإِنَّ هَٰذِهِۦٓ أُمَّتُكُمۡ أُمَّةٗ وَٰحِدَةٗ وَأَنَا۠ رَبُّكُمۡ فَٱتَّقُونِ
We ‘inne hedhihi ‘ummetukum ‘ummeten wahideten we ‘ena rebbukum fe ettekuni
Kjo feja juaj është e vetmja fé e Unë jam Zoti juaj, ruajuni dënimit Tim.*
Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Në ajetet e sipërshënuara përshkruhen pesë ngjarje, duke filluar që nga ajo e popullit të Nuhut, e për t’u lidhur pastaj me tregimin rreth Ademit, sepse Nuhu konsiderohet Ademi i dytë, sepse lloji i njerëzve është i kufizuar në pasardhësit e tij pas tij. Përmendet
فَتَقَطَّعُوٓاْ أَمۡرَهُم بَيۡنَهُمۡ زُبُرٗاۖ كُلُّ حِزۡبِۭ بِمَا لَدَيۡهِمۡ فَرِحُونَ
Fetekatta’u ‘emrehum bejnehum zuburæn kullu hizbin bima ledejhim ferihune
E ata më vonë u ndanë në grupe sipas çështjes së fesë dhe secili grup krenohej me atë që kishte përvetësuar për vete.
فَذَرۡهُمۡ فِي غَمۡرَتِهِمۡ حَتَّىٰ حِينٍ
Fedherhum fi gamretihim hetta hinin
Andaj, ti (Muhammed) lëri ata edhe një kohë në atë mashtrimin e tyre.
أَيَحۡسَبُونَ أَنَّمَا نُمِدُّهُم بِهِۦ مِن مَّالٖ وَبَنِينَ
‘Ejehsebune ‘ennema numidduhum bihi min malin we benine
A mos mendojnë ata se me atë që jemi duke u dhënë atyre nga pasuria dhe fëmijët,
نُسَارِعُ لَهُمۡ فِي ٱلۡخَيۡرَٰتِۚ بَل لَّا يَشۡعُرُونَ
Nusari’u lehum fil-hajrati bel la jesh’urune
nxitojmë t'ua ofrojmë atyre të mirat? Jo, kurrsesi, por ata nuk janë kah e kuptojnë.
إِنَّ ٱلَّذِينَ هُم مِّنۡ خَشۡيَةِ رَبِّهِم مُّشۡفِقُونَ
‘Innel-ledhine hum min hashjeti rabbihim mushfikune
Vërtet, ata të cilët ndaj madhërisë së Zotit të tyre kanë frikë,
وَٱلَّذِينَ هُم بِـَٔايَٰتِ رَبِّهِمۡ يُؤۡمِنُونَ
Wel-ledhine hum bi’ajati rabbihim ju’uminune
ata, të cilët u besojnë argumenteve të Zotit të vet,
وَٱلَّذِينَ هُم بِرَبِّهِمۡ لَا يُشۡرِكُونَ
Wel-ledhine hum birebbihim la jushrikune
dhe ata, të cilët nuk i përshkruajnë shok Zotit të vet,
وَٱلَّذِينَ يُؤۡتُونَ مَآ ءَاتَواْ وَّقُلُوبُهُمۡ وَجِلَةٌ أَنَّهُمۡ إِلَىٰ رَبِّهِمۡ رَٰجِعُونَ
Wel-ledhine ju’utune ma ‘atew we kulubuhum we xhiletun ‘ennehum ‘ila rabbihim raxhi’une
dhe,ata të cilët japin (sadaka-zeqatë) nga ajo që u është dhënë, pse dinë se do të kthehen te Zoti i tyre, andaj zemrat e tyre i kanë të frikësuara.
