29. Ankebut · ajete 2–4

أَحَسِبَ ٱلنَّاسُ أَن يُتۡرَكُوٓاْ أَن يَقُولُوٓاْ ءَامَنَّا وَهُمۡ لَا يُفۡتَنُونَ

‘Ehesibe en-nasu ‘en jutreku ‘en jekulu ‘amenna we hum la juftenune

A menduan njerëzit të thonë: "Ne kemi besuar, e të mos vihen në sprovë?"

وَلَقَدۡ فَتَنَّا ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡۖ فَلَيَعۡلَمَنَّ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ صَدَقُواْ وَلَيَعۡلَمَنَّ ٱلۡكَٰذِبِينَ

We lekad fetennal-ledhine min kablihim feleja’lemennel-lahul-ledhine sedeku we leja’lemennel-kadhibine

Ne i sprovuam ata që ishin para tyre, ashtu që All-llahu gjithqysh do t'i dallojë ata që e thanë të vërtetën e do t'i dallojë edhe gënjeshtarët.

أَمۡ حَسِبَ ٱلَّذِينَ يَعۡمَلُونَ ٱلسَّيِّـَٔاتِ أَن يَسۡبِقُونَاۚ سَآءَ مَا يَحۡكُمُونَ

‘Em hesibel-ledhine ja’melune es-sejji’ati ‘en jesbikuna sa’e ma jehkumune

A mos menduan ata që bëjnë vepra të këqija (krime) se do të na shpëtojnë (t'i ikin dënimeve)? Sa i shëmtuar është gjykimi i tyre!