38. Sad · ajete 18–23

إِنَّا سَخَّرۡنَا ٱلۡجِبَالَ مَعَهُۥ يُسَبِّحۡنَ بِٱلۡعَشِيِّ وَٱلۡإِشۡرَاقِ

‘Inna sehharnal-xhibale me’ahu jusebbihne bil-’ashiji wel-’ishraki

Ne ia nënshtruam kodrat që së bashku me të bënin tesbihë mbrëmje e mëngjes,

وَٱلطَّيۡرَ مَحۡشُورَةٗۖ كُلّٞ لَّهُۥٓ أَوَّابٞ

Wet-tejre mehshureten kullun lehu ‘ewwabun

Edhe shpezët e tubuara, të gjitha, vetëm Atij i ishin drejtuar.

وَشَدَدۡنَا مُلۡكَهُۥ وَءَاتَيۡنَٰهُ ٱلۡحِكۡمَةَ وَفَصۡلَ ٱلۡخِطَابِ

We shededna mulkehu we ‘atejnahul-hikmete we feslel-hitabi

Ne ia forcuam edhe sundimin atij, i dhamë mençuri dhe aftësi në gjykime.

۞ وَهَلۡ أَتَىٰكَ نَبَؤُاْ ٱلۡخَصۡمِ إِذۡ تَسَوَّرُواْ ٱلۡمِحۡرَابَ

We hel ‘etake nebe’ul-hasmi ‘idh tesewwerul-mihrabe

A të ka arritur lajmi i palëve ndërgjykuese, kur kaluan prej së larti në dhomën ku lutej.

إِذۡ دَخَلُواْ عَلَىٰ دَاوُۥدَ فَفَزِعَ مِنۡهُمۡۖ قَالُواْ لَا تَخَفۡۖ خَصۡمَانِ بَغَىٰ بَعۡضُنَا عَلَىٰ بَعۡضٖ فَٱحۡكُم بَيۡنَنَا بِٱلۡحَقِّ وَلَا تُشۡطِطۡ وَٱهۡدِنَآ إِلَىٰ سَوَآءِ ٱلصِّرَٰطِ

‘Idh dehalu ‘ala dawude fefezi’a minhum kalu la tehaf hasmani bega ba’duna ‘ala ba’din fahkum bejnena bil-hekki we la tushtit we ehdina ‘ila sewa’i es-sirati

Kur hynë te Davudi, ai u frikësua prej tyre, po ata i thanë: "Mos ki frikë, ne jemi dy palë në kundërshtim që i kemi bërë padrejtë njëri-tjetrit, andaj ti gjyko me drejtësi mes nesh e mos shmang, dhe udhëzona në rrugë të drejtë".

إِنَّ هَٰذَآ أَخِي لَهُۥ تِسۡعٞ وَتِسۡعُونَ نَعۡجَةٗ وَلِيَ نَعۡجَةٞ وَٰحِدَةٞ فَقَالَ أَكۡفِلۡنِيهَا وَعَزَّنِي فِي ٱلۡخِطَابِ

‘Inne hadha ‘ehi lehu tis’un we tis’une na’xheten we lije na’xhetun wahidetun fekale ‘ekfilniha we ‘azzeni fil-hitabi

"Ky miku im i ka nëntëdhjetë e nëntë dele, ndërsa unë e kam vetëm një dhe më ka thënë: "Ma ler mua ta posedoj atë"! Dhe më rëndoi e më mundi me fjalë!