38. Sad · ajete 70–72

إِن يُوحَىٰٓ إِلَيَّ إِلَّآ أَنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٞ مُّبِينٌ

‘In juha ‘ilejje ‘illa ‘ennema ‘ena nedhirun mubinun

Mua nuk më shpallet tjetër vetëm se, unë nuk jam tjetër pos një tërheqës i hapët i vërejtjes!

إِذۡ قَالَ رَبُّكَ لِلۡمَلَٰٓئِكَةِ إِنِّي خَٰلِقُۢ بَشَرٗا مِّن طِينٖ

‘Idh kale rebbuke lilmela’iketi ‘inni halikun besheræn min tinin

Kur Zoti yt u tha engjëjve: "Unë po krijoj një njeri nga balta,"

فَإِذَا سَوَّيۡتُهُۥ وَنَفَخۡتُ فِيهِ مِن رُّوحِي فَقَعُواْ لَهُۥ سَٰجِدِينَ

Fe’idha sewwejtuhu we nefehtu fihi min ruhi feka’u lehu saxhidine

"dhe kur ta kem përsosur atë dhe t'i kem dhënë nga ana Ime shpirt, ju menjëherë përuljuni atij (në sexhde)".