Motori kërkues i Kur'anit & Haditheve

40. Gafir · ajete 8–13

سورة غافر
8

رَبَّنَا وَأَدۡخِلۡهُمۡ جَنَّٰتِ عَدۡنٍ ٱلَّتِي وَعَدتَّهُمۡ وَمَن صَلَحَ مِنۡ ءَابَآئِهِمۡ وَأَزۡوَٰجِهِمۡ وَذُرِّيَّٰتِهِمۡۚ إِنَّكَ أَنتَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ

Rebbena we ‘edhilhum xhennati ‘adnin elleti we’adtehum we men selehe min ‘aba’ihim we ‘ezwaxhihim we dhurrijatihim ‘inneke ‘entel-’azizul-hekimu

Zoti ynë, futi në xhennete të Adnit, të cilat ua ke premtuar, ata dhe kush ishte i mirë prej etërve të tyre, grave të tyre dhe pasardhësve të tyre. Vërtet, Ti je ngadhënjyesi, i urti!

9

وَقِهِمُ ٱلسَّيِّـَٔاتِۚ وَمَن تَقِ ٱلسَّيِّـَٔاتِ يَوۡمَئِذٖ فَقَدۡ رَحِمۡتَهُۥۚ وَذَٰلِكَ هُوَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ

We kihimu es-sejji’ati we men teki es-sejji’ati jewme’idhin fekad Rehimtehu we dhelike huwel-fewzul-’adhimu

"Dhe i mbron ata prej të këqijave, pse atë që Ti e mbron atë ditë prej të këqijave, Ti e ke mëshiruar atë, e ai është ai shpëtimi i madh".

10

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ يُنَادَوۡنَ لَمَقۡتُ ٱللَّهِ أَكۡبَرُ مِن مَّقۡتِكُمۡ أَنفُسَكُمۡ إِذۡ تُدۡعَوۡنَ إِلَى ٱلۡإِيمَٰنِ فَتَكۡفُرُونَ

‘Innel-ledhine keferu junadewne lemektu Ellahi ‘ekberu min mektikum ‘enfusekum ‘idh tud’awne ‘ilal-’imani fetekfurune

S'ka dyshim se ata që nuk besuan do të thirren (do t'u thuhet): "Hidhërimi i All-llahut pse u ftuat të besoni e ju nuk besuat (në Dunja), është më i madh se urrejtja juaj ndaj vetes".

11

قَالُواْ رَبَّنَآ أَمَتَّنَا ٱثۡنَتَيۡنِ وَأَحۡيَيۡتَنَا ٱثۡنَتَيۡنِ فَٱعۡتَرَفۡنَا بِذُنُوبِنَا فَهَلۡ إِلَىٰ خُرُوجٖ مِّن سَبِيلٖ

Kalu rebbena ‘emettena ethnetejni we ‘ehjejtena ethnetejni fa’terefna bidhunubina fehel ‘ila huruxhin min sebilin

Ata (jobesimtarët) thonë: "Zoti ynë, na bëre të vdesim dy herë dhe na ngjalle dy herë, e ne pranuam për mëkatet tona, pra a ka ndonjë rrugëdalje?"

12

ذَٰلِكُم بِأَنَّهُۥٓ إِذَا دُعِيَ ٱللَّهُ وَحۡدَهُۥ كَفَرۡتُمۡ وَإِن يُشۡرَكۡ بِهِۦ تُؤۡمِنُواْۚ فَٱلۡحُكۡمُ لِلَّهِ ٱلۡعَلِيِّ ٱلۡكَبِيرِ

Dhalikum bi’ennehu ‘idha du’ijel-lahu wehdehu kefertum we ‘in jushrek bihi tu’uminu falhukmu lillahil-’alijil-kebiri

Ky (dënim) është, pse kur bëhej thirrja për të besuar All-llahun Një, ju e mohuat, e nëse i përshkruhej shok Atij, ju besuat, pra i tërë sundimi është në duart e All-llahut, të lartit, të madhëruarit!*

Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Kurani është shpallje e Zotit Fuqiplotë e të Gjithëdijshëm. Zoti është që shlyen mëkatet, që pranon pendimet, që dhuron të mira pa masë. Është edhe ndëshkues i rreptë kundër kokëfortëve, por si po shihet është më shumë mëshirues se sa ndëshkues. Njeriu nuk duhet të mashtrohet me ato kënaqësi, që përjetojnë jobesimtarët në këtë jetë, ato janë pak dhe të përkohshme. Edhe popujt e hershëm si ai i Nuhut e të tjerë, nuk i besuan pejgamberët, u përpoqën t’i mposhtin, ta asgjësojnë të vërtetën, por i gjeti më e keqja, e ashtu do t’i gjejë edhe mekasit. Melaiket më të larta e besojnë, e madhërojnë Allahun, e disa njerëz e mbajnë veten lart, prandaj do të jenë në zjarr. Melaiket e lusin për besimtarët që t’ua falë gabimet dhe t’i shpërblejë me xhenet, por e lusin edhe për familjet e tyre, në mënyrë që të jenë edhe më të kënaqur, kur t'i kenë pranë vetes. Melaiket janë kujdestarë të Arshit dhe të çdo gjëje, ata i rregullojnë të gjitha çështjet në ekzistencë sipas urdhrit të Zotit. Idhujtarët nuk deshën ta besojnë Zotin një, sa ishin në këtë jetë, prandaj tërhoqën kundër vetes urrejtjen e Zotit, e kot është mjerimi kur ta shohin dënimin. Dy vdekjet janë: të vdekur para se të linden dhe kur merr fund jeta në ketë botë. Dy ngjalljet janë:
13

هُوَ ٱلَّذِي يُرِيكُمۡ ءَايَٰتِهِۦ وَيُنَزِّلُ لَكُم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ رِزۡقٗاۚ وَمَا يَتَذَكَّرُ إِلَّا مَن يُنِيبُ

Huwel-ledhi jurikum ‘ajatihi we junezzilu lekum mine es-sema’i rizkæn we ma jetedhekkeru ‘illa men junibu

Ai (All-llahu) është që po ua dëfton juve argumentet e veta, që ju sjell furnizim prej qiellit (shiun), por përveç atyre që janë të kthyer te Zoti, të tjerët nuk marrin mësim.