43. Zuhruf · ajete 63–66

Tregimi rreth Musait dhe rreth faraonit jep shenjë, se burimi i urrejtjes dhe i arrogancës është i njëjtë. Idhujtarët mekas kërkonin një njeri të madh për pejgamber, e faraoni krenohej me pasuri e pushtet dhe nuk e pranonte rrugën e drejtë, që ia ofronte Musai. Faraoni përqeshte Musain pse nuk ishte orator i mirë, edhe pse nuk ishte i stolisur me ar, siç stoliseshin sunduesit e tyre, madje edhe pse nuk kishin ardhur me të edhe engjëj. Kurani iu tha Beni Israilëve, se Isai është shembull në virtyte e në sjellje dhe si i tillë arriti gradën më të lartë, kur Zoti e zgjodhi për pejgamber. Ai nuk ishte djalë i Zotit, por rob i Tij, sikurse edhe robërit e tjerë. Kur iu tha Kurani idhujtarëve e paganëve se: Ju dhe çka adhuroni pos Allahut jeni lëndë e zjarrit të xhehenemit - ata nga gëzimi bërtitën dhe brohoritën, pse menduan se edhe Isai është në të njëjtën pozitë me zotat e tyre. Në të vërtetë, kur shpalli Kurani se të gjithë të adhuruarit, pos Allahut do të jenë lëndë e zjarrit, idhujtarët thanë: “A është fjala vetëm për idhujt tanë, që ne i adhurojmë, apo edhe për të gjithë të adhuruarit e tjerë?” Pejgamberi a.s. iu tha: “Të gjithë”.- Atëherë ata thanë: “Të krishterët e adhurojnë Isain, jehuditë Uzejrin, disa fise adhurojnë engjëjt pra derisa edhe këta do të jenë në xhehenem, le të jenë edhe zotat tanë!? Në një moment Pejgamberi a.s. heshti, e ata menduan se e mundën me fakte; atëherë u shpall ajeti: 101, kaptina Enbija. Idhujtarët nuk e kuptuan edhe shprehjen e Kuranit “ma” - çka dhe “men” -kush. Kurani vërtetoi, se Isai ishte pejgmaber i Zotit dhe se ishte si shenjë paralajmëruese për afërsinë e katastrofës së përgjithshme të kësaj bote. E vetë Isai i thirri njerëzit në besimin e drejtë, në Allahun.