وَٱتۡرُكِ ٱلۡبَحۡرَ رَهۡوًاۖ إِنَّهُمۡ جُندٞ مُّغۡرَقُونَ
We etrukil-behre rehwen ‘innehum xhundun mugrekune
Dhe lëre detin ashtu të qetë (të hapur), se ata janë ushtri që do të përmbytet.
44. Duhan · ajete 24–29
سورة الدخانكَمۡ تَرَكُواْ مِن جَنَّٰتٖ وَعُيُونٖ
Kem tereku min xhennatin we ‘ujunin
Sa kopshte e kroje kanë lënë!
وَزُرُوعٖ وَمَقَامٖ كَرِيمٖ
We zuru’in we mekamin kerimin
Edhe ara të mbjella e vende të bukura.
وَنَعۡمَةٖ كَانُواْ فِيهَا فَٰكِهِينَ
We na’metin kanu fiha fakihine
Dhe sa të mira që i kanë përjetuar.
كَذَٰلِكَۖ وَأَوۡرَثۡنَٰهَا قَوۡمًا ءَاخَرِينَ
Kedhalike we ‘ewrethnaha kawmæn ‘aharine
Ja, ashtu atë ua lëmë në trashëgim një populli tjetër.
فَمَا بَكَتۡ عَلَيۡهِمُ ٱلسَّمَآءُ وَٱلۡأَرۡضُ وَمَا كَانُواْ مُنظَرِينَ
Fema beket ‘alejhimu es-sema’u wel-’erdu we ma kanu mundherine
Për ta nuk qajtën as qielli e as toka dhe atyre nuk iu dha afat.*
Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Zoti betohet në Kuranin, në librin që sqaroi se cila është rruga e drejtë dhe cila e gabuar. Nata që zbriti Kurani ishte Nata e Kadrit, zbriti në qiellin e dynjasë përnjëherë, pastaj ia zbriti Pejgamberit Xhebraili pjesë-pjesë. Quhet natë e bekuar, sepse është natë e të gjitha të mirave për dynja e për ahiret. Zoti, nga mëshira e vet dërgoi pejgamberë dhe shpalli libra, duke ua tërhequr njerëzve vërejtjen për pasojat, që mund t’i godasin. Sipas Ibni Mes’udit kurejshitët e kundërshtuan shumë Pejgamberin a.s., e ai e luti Zotin t’i ndëshkojë. Lutja iu pranua dhe ata i kapi një skamje e uri e madhe, saqë kur shikonin qiellin e shihnin si tym. E lutën Pejgamberin të kërkojë prej Zotit shi dhe ai e luti dhe iu ra shi, por ata sërish iu kthyen të mbrapshtës. Sipas Ibni Abasit: tymi i përmendur në këtë ajet është parashenjë e Kijametit, që do të ndodhë më vonë, e besimtari do të vuajë prej tij, sikur i bie flama, jobesimtari dhe munafikët do të kenë kokëdhembje të madhe, tymi do t’iu hyjë në bark e do t’iu dalë për hundësh, për veshësh dhe nga prapa. Tregimi i faraonit dhe i popullit të tij përmendet si shembull i pasojave të zullumit dhe se për zullumqarët nuk pikëllohet askush. Thuhet se për besimtarin qajnë, edhe toka, edhe qielli. Në tokë qan vendadhurimi dhe vendveprimi i mirë, ndërsa në qiell vendi ku ngrihej vepra e mirë dhe thevabi. Ka mendime se ato qajnë edhe për atë që vdes në gurbet e jashtë familjes.
