44. Duhan · ajete 33–37

وَءَاتَيۡنَٰهُم مِّنَ ٱلۡأٓيَٰتِ مَا فِيهِ بَلَٰٓؤٞاْ مُّبِينٌ

We ‘atejnahum minel-’ajati ma fihi bela’un mubinun

Dhe u dhamë argumente (mrekulli) në të cilat patën përvojë të qartë.

إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَيَقُولُونَ

‘Inne ha’uula’ lejekulune

E këta (populli yt) me siguri do të thonë:

إِنۡ هِيَ إِلَّا مَوۡتَتُنَا ٱلۡأُولَىٰ وَمَا نَحۡنُ بِمُنشَرِينَ

‘In hije ‘illa mewtetunal-’ula we ma nehnu bimunsherine

"S'ka tjetër, vetëm ajo vdekja jonë e parë dhe ne nuk do të ringjallemi!"

فَأۡتُواْ بِـَٔابَآئِنَآ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ

Fe’tu bi’aba’ina ‘in kuntum sadikine

Nëse jeni të vërtetë çka thoni (i thonë Muhammedit e besimtarëve), na sillni pra (në jetë) etërit tanë (të vdekur)!

أَهُمۡ خَيۡرٌ أَمۡ قَوۡمُ تُبَّعٖ وَٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡ أَهۡلَكۡنَٰهُمۡۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ مُجۡرِمِينَ

‘Ehum hajrun ‘em kawmu tubba’in wel-ledhine min kablihim ‘ehleknahum ‘innehum kanu muxhrimine

A janë ata (idhujtarët) më të fortë, apo populli i Tubeit dhe ata që ishin përpara tyre. Ne ata i zhdukëm, sepse ishin kriminelë.