56. Vakia · ajete 47–51

وَكَانُواْ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ

We kanu jekulune ‘e’idha mitna we kunna turabæn we ‘idhamæn ‘e’inna lemeb’uthune

Dhe ishin që thonin: "A pasi të vdesim, të bëhemi dhé e eshtra të kalbur, njëmend do të ringjallemi?"

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ

‘Ewe ‘aba’uunal-’ewwelune

"A edhe prindërit tanë të hershëm?"

قُلۡ إِنَّ ٱلۡأَوَّلِينَ وَٱلۡأٓخِرِينَ

Kul ‘innel-’ewweline wel-’ahirine

Thuaj: "Edhe të parët edhe të fundit!"

لَمَجۡمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوۡمٖ مَّعۡلُومٖ

Lemexhmu’une ‘ila mikati jewmin ma’lumin

Keni për t'u tubuar në një ditë të caktuar!

ثُمَّ إِنَّكُمۡ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلۡمُكَذِّبُونَ

Thumme ‘innekum ‘ejjuha ed-dallunel-mukedhdhibune

Pastaj ju, o të humbur e gënjeshtarë!