6. Enam · ajete 47–49

قُلۡ أَرَءَيۡتَكُمۡ إِنۡ أَتَىٰكُمۡ عَذَابُ ٱللَّهِ بَغۡتَةً أَوۡ جَهۡرَةً هَلۡ يُهۡلَكُ إِلَّا ٱلۡقَوۡمُ ٱلظَّٰلِمُونَ

Kul ‘ere’ejtekum ‘in ‘etakum ‘adhabu Ellahi begteten ‘ew xhehreten hel juhleku ‘illal-kawmu edh-dhalimune

Thuaj: "Më tregoni nëse dënimi nga All-llahut ju vjen befas ose me parashenja, a shkatërrohet kush tjetër pos popullit mizor?

وَمَا نُرۡسِلُ ٱلۡمُرۡسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَۖ فَمَنۡ ءَامَنَ وَأَصۡلَحَ فَلَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ

We ma nursilul-murseline ‘illa mubeshshirine we mundhirine femen ‘amene we ‘eslehe fela hawfun ‘alejhim we la hum jehzenune

Ne të dërguarit nuk i dërgojmë ndryshe vetëm si përgëzues dhe qortues. E kush besoi dhe u përmirësua, ata nuk kanë as frikë as brengë.

وَٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا يَمَسُّهُمُ ٱلۡعَذَابُ بِمَا كَانُواْ يَفۡسُقُونَ

Wel-ledhine kedhdhebu bi’ajatina jemessuhumul-’adhabu bima kanu jefsukune

Ata që i përgënjeshtruan faktet tona, ata i kap dënimi ngase nuk respektuan normat.