67. Mulk · ajete 7–13

إِذَآ أُلۡقُواْ فِيهَا سَمِعُواْ لَهَا شَهِيقٗا وَهِيَ تَفُورُ

‘Idha ‘ulku fiha semi’u leha shehikæn we hije tefuru

Kur të hidhen në të, ata do t'ia dëgjojnë atij ushtimën e ai vlon.

تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ ٱلۡغَيۡظِۖ كُلَّمَآ أُلۡقِيَ فِيهَا فَوۡجٞ سَأَلَهُمۡ خَزَنَتُهَآ أَلَمۡ يَأۡتِكُمۡ نَذِيرٞ

Tekadu temejjezu minel-gajdhi kullema ‘ulkije fiha fewxhun se’elehum hazenetuha ‘elem je’tikum nedhirun

"Nga zemërimi, ai gati copëtohet. Sa herë që hidhet në të ndonjë turmë, roja i pyet: "A nuk ju pat ardhur juve ndonjë pejgamber (qortues)?

قَالُواْ بَلَىٰ قَدۡ جَآءَنَا نَذِيرٞ فَكَذَّبۡنَا وَقُلۡنَا مَا نَزَّلَ ٱللَّهُ مِن شَيۡءٍ إِنۡ أَنتُمۡ إِلَّا فِي ضَلَٰلٖ كَبِيرٖ

Kalu bela kad xha’ena nedhirun fekedhdhebna we kulna ma nezzelel-lahu min shej’in ‘in ‘entum ‘illa fi delalin kebirin

Ata thonë: "Po, na erdhi pejgamberi, por ne e përgënjeshtruam dhe ne u thamë: "All-llahu nuk shpalli asgjë, e ju nuk jeni tjetër vetëm se në një humbje të madhe!"

وَقَالُواْ لَوۡ كُنَّا نَسۡمَعُ أَوۡ نَعۡقِلُ مَا كُنَّا فِيٓ أَصۡحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ

We kalu lew kunna nesma’u ‘ew na’kilu ma kunna fi ‘eshabi es-sa’iri

Dhe thonë: "Sikur të kishim dëgjuar dhe pasur mend, ne nuk do të ishim ndër banuesit e zjarrit".

فَٱعۡتَرَفُواْ بِذَنۢبِهِمۡ فَسُحۡقٗا لِّأَصۡحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ

Fa’terefu bidhenbihim fesuhkæn li’shabi es-sa’iri

Pra, i pranojnë mëkatet e veta; banuesit e zjarrit qofshin larg mëshirës.

إِنَّ ٱلَّذِينَ يَخۡشَوۡنَ رَبَّهُم بِٱلۡغَيۡبِ لَهُم مَّغۡفِرَةٞ وَأَجۡرٞ كَبِيرٞ

‘Innel-ledhine jehshewne rebbehum bil-gajbi lehum megfiretun we ‘exhrun kebirun

Ata, që pa e parë i frikësohen Zotit të vet, për ta ka falje dhe shpërblim të madh.

وَأَسِرُّواْ قَوۡلَكُمۡ أَوِ ٱجۡهَرُواْ بِهِۦٓۖ إِنَّهُۥ عَلِيمُۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ

We ‘esirru kawlekum ‘ew exhheru bihi ‘innehu ‘alimun bidhati es-suduri

E ju, fshiheni ose thuajeni fjalën tuaj haptas; s'ka dyshim se Ai e di çka fshihni në zemrat tuaja.