69. Haka · ajete 13–17

فَإِذَا نُفِخَ فِي ٱلصُّورِ نَفۡخَةٞ وَٰحِدَةٞ

Fe’idha nufiha fi es-suri nefhatun wahidetun

E kur të fryhet në surë një e fryme.

وَحُمِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ وَٱلۡجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةٗ وَٰحِدَةٗ

We humiletil-’erdu wel-xhibalu fedukketa dekketen wahideten

Dhe të ngrihen toka e kodrat e t'i mëshojnë njëra-tjetrës me një të goditur.

فَيَوۡمَئِذٖ وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ

Fejewme’idhin weka’atil-waki’atu

Në atë kohë ndodh e vërteta (kijameti).

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِيَ يَوۡمَئِذٖ وَاهِيَةٞ

We enshekkati es-sema’u fehije jewme’idhin we ehijetun

E qielli çahet, pse ai atë ditë është i rraskapitur.

وَٱلۡمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرۡجَآئِهَاۚ وَيَحۡمِلُ عَرۡشَ رَبِّكَ فَوۡقَهُمۡ يَوۡمَئِذٖ ثَمَٰنِيَةٞ

Wel-meleku ‘ala ‘erxha’iha we jehmilu ‘arshe rabbike fewkahum jewme’idhin themanijetun

Dhe engjëjt qëndrojnë në skajet (anët) e tij, e atë ditë tetë (engjëj) e bartin mbi vete Arshin e Zotit tënd.