7. Araf · ajete 107–113

فَأَلۡقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعۡبَانٞ مُّبِينٞ

Fe’elka ‘asahu fe’idha hije thu’banun mubinun

Ai (Musai) e hodhi shkopin e vet, kur ja, u shfaq gjarpër i vërtetë.

وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِيَ بَيۡضَآءُ لِلنَّٰظِرِينَ

We neze’a jedehu fe’idha hije bejda’u lilnnadhirine

Dhe e nxori dorën e vet, kur qe, për shikuesit dritë e bardhë.

قَالَ ٱلۡمَلَأُ مِن قَوۡمِ فِرۡعَوۡنَ إِنَّ هَٰذَا لَسَٰحِرٌ عَلِيمٞ

Kalel-mele’u min kawmi fir’awne ‘inne hadha lesahirun ‘alimun

Rrethi i parisë nga populli i faraonit tha: "Ky nuk është tjetër pos një magjistar i përsosur".

يُرِيدُ أَن يُخۡرِجَكُم مِّنۡ أَرۡضِكُمۡۖ فَمَاذَا تَأۡمُرُونَ

Juridu ‘en juhrixhekum min ‘erdikum femadha te’murune

Ai dëshiron t'ju nxjerrë prej tokës suaj: "E çka më urdhëroni (propozoni ju)?"

قَالُوٓاْ أَرۡجِهۡ وَأَخَاهُ وَأَرۡسِلۡ فِي ٱلۡمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ

Kalu ‘erxhihi we ‘ehahu we ‘ersil fil-meda’ini hashirine

Ata (krerët) thanë: "Ndale atë dhe vëllain e tij, e dërgo nëpër qytete tubues (të magjistarëve)".

يَأۡتُوكَ بِكُلِّ سَٰحِرٍ عَلِيمٖ

Je’tuke bikulli sahirin ‘alimin

Të sjellin çdo magjistar të dijshëm (të aftë).

وَجَآءَ ٱلسَّحَرَةُ فِرۡعَوۡنَ قَالُوٓاْ إِنَّ لَنَا لَأَجۡرًا إِن كُنَّا نَحۡنُ ٱلۡغَٰلِبِينَ

We xha’e es-seheretu fir’awne kalu ‘inne lena le’exhræn ‘in kunna nehnul-galibine

Magjistarët erdhën te faraoni, e thanë: " Ne do të kemi shpërblim në qoftë se dalim fitues!"