7. Araf · ajete 12–17

قَالَ مَا مَنَعَكَ أَلَّا تَسۡجُدَ إِذۡ أَمَرۡتُكَۖ قَالَ أَنَا۠ خَيۡرٞ مِّنۡهُ خَلَقۡتَنِي مِن نَّارٖ وَخَلَقۡتَهُۥ مِن طِينٖ

Kale ma mene’ake ‘ella tesxhude ‘idh ‘emertuke kale ‘ena hajrun minhu halekteni min narin we halektehu min tinin

(All-llahu) Tha: "Çka të pengoi ty të bësh sexhde, kur Unë të urdhërova?" Ai (Iblisi) tha: "Unë jam më i vlefshëm se ai, më krijove mua nga zjarri, e atë e krijove nga balta!"

قَالَ فَٱهۡبِطۡ مِنۡهَا فَمَا يَكُونُ لَكَ أَن تَتَكَبَّرَ فِيهَا فَٱخۡرُجۡ إِنَّكَ مِنَ ٱلصَّٰغِرِينَ

Kale fahbit minha fema jekunu leke ‘en tetekebbere fiha fahruxh ‘inneke mine es-sagirine

(All-llahu) Tha: "Zbrit nga ai (xhenneti), nuk të takon të bësh kryelartësi në të, dil jashtë, s'ka dyshim ti je i poshtëruar".

قَالَ أَنظِرۡنِيٓ إِلَىٰ يَوۡمِ يُبۡعَثُونَ

Kale ‘endhirni ‘ila jewmi jub’athune

(Iblisi) Tha: "Më afatizo gjer ditën kur ringjallen (njerëzit)!"

قَالَ إِنَّكَ مِنَ ٱلۡمُنظَرِينَ

Kale ‘inneke minel-mundherine

(All-llahu) Tha: "Ti je i afatizuar!"

قَالَ فَبِمَآ أَغۡوَيۡتَنِي لَأَقۡعُدَنَّ لَهُمۡ صِرَٰطَكَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ

Kale febima ‘egwejteni le’ek’udenne lehum siratekel-mustekime

(Iblisi) Tha: "Për shkak se më humbe mua, unë do t'u ulem atyre (do t'u zë pusi) në rrugën Tënde të drejtë,"

ثُمَّ لَأٓتِيَنَّهُم مِّنۢ بَيۡنِ أَيۡدِيهِمۡ وَمِنۡ خَلۡفِهِمۡ وَعَنۡ أَيۡمَٰنِهِمۡ وَعَن شَمَآئِلِهِمۡۖ وَلَا تَجِدُ أَكۡثَرَهُمۡ شَٰكِرِينَ

Thumme le’atijennehum min bejni ‘ejdihim we min halfihim we ‘an ‘ejmanihim we ‘an shema’ilihim we la texhidu ‘ektherehum shakirine

Mandej do t'ju sillem atyre para, prapa, nga e djathta dhe nga e majta e tyre, e shumicën e tyre nuk do ta gjesh që të falënderohen (të besojnë)!