7. Araf · ajete 123–125

قَالَ فِرۡعَوۡنُ ءَامَنتُم بِهِۦ قَبۡلَ أَنۡ ءَاذَنَ لَكُمۡۖ إِنَّ هَٰذَا لَمَكۡرٞ مَّكَرۡتُمُوهُ فِي ٱلۡمَدِينَةِ لِتُخۡرِجُواْ مِنۡهَآ أَهۡلَهَاۖ فَسَوۡفَ تَعۡلَمُونَ

Kale fir’awnu ‘amentum bihi kable ‘en ‘adhene lekum ‘inne hadha lemekrun mekertumuhu fil-medineti lituhrixhu minha ‘ehleha fesewfe ta’lemune

E faraoni tha: "I besuat atij (Musait) para se t'ju lejoj unë? Kjo është një dredhi që ju e përgatitët në qytet (Misir) për t'i dëbuar prej tij banorët e tij (kibtët), po më vonë do ta kuptoni (çka do t'ju gjejë)".

لَأُقَطِّعَنَّ أَيۡدِيَكُمۡ وَأَرۡجُلَكُم مِّنۡ خِلَٰفٖ ثُمَّ لَأُصَلِّبَنَّكُمۡ أَجۡمَعِينَ

Le’ukatti’anne ‘ejdijekum we ‘erxhulekum min hilafin thumme le’usellibennekum ‘exhma’ine

Kam për t'ua prerë duart dhe këmbët tërthorazi, pastaj të gjithë juve do t'ju gozhdoj.

قَالُوٓاْ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ

Kalu ‘inna ‘ila rabbina munkalibune

Ata (që besuan) thanë: "S'ka dyshim, ne jemi të kthyer te Zoti ynë".