70. Mearixh · ajete 13–19

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِي تُـٔۡوِيهِ

We fesiletihi elleti tu’uwjhi

Edhe me të afërmit e tij që ai te ata mbështetej.

وَمَن فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعٗا ثُمَّ يُنجِيهِ

We men fil-’erdi xhemi’æn thumme junxhihi

Edhe me krejt çka ka në tokë, e vetëm të kishte shpëtuar!

كـَلَّآۖ إِنَّهَا لَظَىٰ

Kella ‘inneha ledha

Jo, kurrsesi, ajo (para) është Ledhdha - flaka (emër i xhehennemit).

نَزَّاعَةٗ لِّلشَّوَىٰ

Nezza’aten lilshshewa

Është që heq kapakët e kokës.

تَدۡعُواْ مَنۡ أَدۡبَرَ وَتَوَلَّىٰ

Ted’u men ‘edbere we tewella

Që e thërret (tërheq prej vetes) atë që është zbrapsur e larguar (prej besimit).

وَجَمَعَ فَأَوۡعَىٰٓ

We xheme’a fe’ew’a

Dhe që ka tubuar (pasuri) dhe e ka ruajtur (fshehur).

۞ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا

‘Innel-’insane hulika helu’æn

Është e vërtetë se njeriu është i prirur të jetë i padurueshëm.