81. Tekvir · ajete 2–16

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتۡ

We ‘idha en-nuxhumu enkederet

Dhe kur yjet të kenë rënë (e shkapërderdhur),

وَإِذَا ٱلۡجِبَالُ سُيِّرَتۡ

We ‘idhal-xhibalu sujjiret

Dhe kur kodrat të kenë udhëtuar (e bërë pluhur në ajër),

وَإِذَا ٱلۡعِشَارُ عُطِّلَتۡ

We ‘idhal-’isharu ‘uttilet

Dhe kur devetë e shtrenjta të lihen pa bari në fushë,

وَإِذَا ٱلۡوُحُوشُ حُشِرَتۡ

We ‘idhal-wuhushu hushiret

Dhe kur egërsirat të jenë bashkuar (tubuar).

وَإِذَا ٱلۡبِحَارُ سُجِّرَتۡ

We ‘idhal-biharu suxhxhiret

Dhe kur detet të vlojnë si zjarr i flakëruar,

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتۡ

We ‘idha en-nufusu zuwixhet

Dhe kur shpirtrat të jenë bashkuar.

وَإِذَا ٱلۡمَوۡءُۥدَةُ سُئِلَتۡ

We ‘idhal-mew’udetu su’ilet

Dhe kur të pyeten ato vajza të varrosura të gjalla,

بِأَيِّ ذَنۢبٖ قُتِلَتۡ

Bi’ejji dhenbin kutilet

Për çfarë mëkati ato janë mbytur,

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتۡ

We ‘idha es-suhufu nushiret

Dhe kur fletushkat të jenë shpaluar,

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتۡ

We ‘idha es-sema’u kushitet

Dhe kur qielli të jetë hequr,

وَإِذَا ٱلۡجَحِيمُ سُعِّرَتۡ

We ‘idhal-xhehimu su’’iret

Dhe kur xhehennemi të jetë ndezur fort,

وَإِذَا ٱلۡجَنَّةُ أُزۡلِفَتۡ

We ‘idhal-xhennetu ‘uzlifet

Dhe kur xhenneti të jetë afruar,

عَلِمَتۡ نَفۡسٞ مَّآ أَحۡضَرَتۡ

‘Alimet nefsun ma ‘ehderet

Atëbotë njeriu do ta dijë se çka ka ofruar (të mirë ose të keqe).*

فَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلۡخُنَّسِ

Fela ‘uksimu bil-hunnesi

Betohem fuqimisht në yjet që tërhiqen (ditën, e ndriçojnë natën),

ٱلۡجَوَارِ ٱلۡكُنَّسِ

el-Xhewaril-kunnesi

Që udhëtojnë e fshihen (si dreri në strofkë),