90. Beled · ajete 7–17

أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ

‘Ejehsebu ‘en lem jerehu ‘ehedun

A mendon ai se atë askush nuk e ka parë?

أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ

‘Elem nexh’al lehu ‘ajnejni

A nuk i dhamë Ne atij dy sy?

وَلِسَانٗا وَشَفَتَيۡنِ

We lisanæn we shefetejni

Edhe gjuhë e dy buzë?

وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ

We hedejnahu en-nexhdejni

Dhe i sqaruam atij për të dy rrugët.

فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ

Fela ektehemel-’akabete

E ai nuk u hodh në përpjetëzen (rrugë e vështirë - qafëmalit).

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ

We ma ‘edrake mal-’akabetu

E ç'gjë të mësoi ty se ç'është Akabe (rruga e vështirë)?

فَكُّ رَقَبَةٍ

Fekku rekabetin

Është lirimi i një skllavi,

أَوۡ إِطۡعَٰمٞ فِي يَوۡمٖ ذِي مَسۡغَبَةٖ

‘Ew ‘it’amun fi jewmin dhi mesgabetin

Ose dhënia e ushqimit në kohën kur mbretëron uria:

يَتِيمٗا ذَا مَقۡرَبَةٍ

Jetimæn dha mekrebetin

Ndonjë jetimi që është i afërt,

أَوۡ مِسۡكِينٗا ذَا مَتۡرَبَةٖ

‘Ew miskinæn dha metrebetin

Ose ndonjë të varfëri që e ka molisur varfëria.

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ

Thumme kane minel-ledhine ‘amenu we tewasew bis-sebri we tewasew bil-merhemeti

E pastaj të bëhej prej atyre që besuan, që këshilluan njëri-tjetrin për durim dhe që këshilluan për mëshirë (për ndihmë).