رَسُولٞ مِّنَ ٱللَّهِ يَتۡلُواْ صُحُفٗا مُّطَهَّرَةٗ
Resulun minel-lahi jetlu suhufæn mutehhereten
I dërguari prej All-llahut, që lexon fletë të pastra,
98. Bejine · ajete 2–8
سورة الـبينةفِيهَا كُتُبٞ قَيِّمَةٞ
Fiha kutubun kajjimetun
Në të cilat ka vetëm dispozita të drejta.
وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ مَا جَآءَتۡهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ
We ma teferrekal-ledhine ‘utul-kitabe ‘illa min ba’di ma xha’et/humul-bejjinetu
Dhe ata të cilëve u është dhënë libri, nuk u ndanë vetëm pasi që u erdhi argumenti.
وَمَآ أُمِرُوٓاْ إِلَّا لِيَعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ حُنَفَآءَ وَيُقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤۡتُواْ ٱلزَّكَوٰةَۚ وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلۡقَيِّمَةِ
We ma ‘umiru ‘illa lija’budu Ellahe muhlisine lehu ed-dine hunefa’e we jukimu es-selæte we ju’utu ez-zekæte we dhelike dinul-kajjimeti
E duke qenë se ata nuk ishin të urdhëruar me tjetër, pos që ta adhuronin All-llahun me një adhurim të sinqertë ndaj Tij, që të largohen prej çdo besimi të kotë, ta falin namazin, të japin zeqatin, se ajo është feja e drejtë.
إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآۚ أُوْلَٰٓئِكَ هُمۡ شَرُّ ٱلۡبَرِيَّةِ
‘Innel-ledhine keferu min ‘ehlil-kitabi wel-mushrikine fi nari xhehenneme halidine fiha ‘ula’ike hum sherrul-berijeti
S'ka dyshim se ata, të cilët nuk besuan nga ithtarët e librit dhe nga idhujtarët, do të jenë në zjarrin e xhehennemit, aty do të jenë përgjithmonë. Të tillët janë krijesa më e dëmshme.
إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ أُوْلَٰٓئِكَ هُمۡ خَيۡرُ ٱلۡبَرِيَّةِ
‘Innel-ledhine ‘amenu we ‘amilu es-salihati ‘ula’ike hum hajrul-berijeti
Ndërsa, ata që besuan dhe bënë vepra të mira, të tillët janë krijesa më e dobishme.
جَزَآؤُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّٰتُ عَدۡنٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُۚ ذَٰلِكَ لِمَنۡ خَشِيَ رَبَّهُۥ
Xheza’uuhum ‘inde rabbihim xhennatu ‘adnin texhri min tehtihal-’enharu halidine fiha ‘ebedæn redijel-lahu ‘anhum we redu ‘anhu dhalike limen hashije rebbehu
Shpërblimi për ta te Zoti i tyre janë: vendet në xhennete nëpër të cilët burojnë lumenj, e aty janë përgjithmonë, pa këputur. All-llahu është i kënaqur ndaj tyre, e edhe ata janë të kënaqur prej Tij. E ky është për atë, që i ka pasur dronë Zotit të vet.*
Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Ithtarët e Librit, jehudi dhe të krishterë, si dhe idhujtarët, nuk i shmangeshin besimit të tyre të kotë, derisa iu erdhi Pejgamberi Muhamed a.s. dhe ua sqaroi gabimin e tyre, i udhëzoi dhe i thirri për në rrugën e drejtë. Pastaj disa prej tyre i pranuan ato mësime dhe gjetën të vërtetën. Atyre Pejgamberi nuk iu ligjëronte tjetër pos atë që ishte e drejtë, e vërtetë, pra rregulla e norma të vlefshme, që disa prej tyre kanë qenë të shënuara edhe në librat e mëparshëm. Ai i këshillonte pra, të jenë të sinqertë në adhurimet e tyre, çdo gjë ta bëjnë vetëm për Zotin e tyre dhe të largohen prej gjërave të kota, ashtu siç ishte i larguar prej tyre babai i pejgamberëve Ibrahimi. Falja e namazit, dhënia e zeqatit janë shenja dhe pjesë e një besimi të drejtë. Para se të dërgohej Muhamedi pejgamber, Ithtarët e Librit ishin të pandarë në bindjen e tyre, se do të vijë një pejgamber, pse ashtu e kishin të shënuar në librat e tyre, dhe mezi e pritnin për t’iu kundërvënë idhujtarëve politeistë. Kur erdhi Muhamedi pejgamber ata u ndanë dhe e kundërshtuan, për shkak se erdhi prej arabëve, pse disa idhujtarë arabë që kishin qenë të pafe dhe që kishin qenë më të gabuar se Ithtarët e Librit u bënë muslimanë dhe filluan t’ua udhëheqnin Fenë Islame. Ithtarët e Librit para ardhjes së Muhamedit a.s., nuk ishin jobesimtarë, ndërsa idhujtarët po, mirëpo kur Muhamedit a.s. i erdhi Kurani, që të mësonte sikurse edhe librat e tjerë Ithtarët e Librit nuk besuan, atëherë mbetën si idhujtarët, pse mohuan Kuranin, pra mohuan edhe librin e vet. Formaliteti në adhurime ose në veprime është i përbuzur dhe nuk sjell kurrfarë dobie. Dijetarët veprat i kanë ndarë në tri lloje: - të urdhëruara, obligime. Sinqeriteti në këto vepra është që ato të kryhen për hir të Zotit, e nëse qëllimi është diçka tjetër, vepra e tillë është e refuzuar; - të ndaluara. Nëse të ndaluarën e braktis për hir të Zotit, për të ka shpërblim, nëse e braktis, por jo për hir të Zotit, për të nuk ka shpërblim, anipse ka shpëtuar prej ndëshkimit për të; - as të urdhëruara, e as të ndaluara, p.sh., ngrënia, fjetja, etj. Nëse e bën pa ndonjë qëllim të caktuar, nuk ka shpërblim, e nëse e bën me qëllim të caktuar, ka shpërblim; fjala vjen; han për të fituar fuqi për adhurim e punë të tjera të mbara, martohet për të mos kaluar në amoralitet etj. Falënderoj Allahun e Madhëruar!
