19. Merjem · ajete 2–4

ذِكۡرُ رَحۡمَتِ رَبِّكَ عَبۡدَهُۥ زَكَرِيَّآ

Dhikru rehmeti rabbike ‘abdehu zekerija

(Ky është) Përkujtim i mëshirës së Zotit tënd ndaj robit të vet Zekerijait,

إِذۡ نَادَىٰ رَبَّهُۥ نِدَآءً خَفِيّٗا

‘Idh nada rebbehu nida’en hafijæn

Kur ai iu lut Zotit të vet me një zë të ulët, e

قَالَ رَبِّ إِنِّي وَهَنَ ٱلۡعَظۡمُ مِنِّي وَٱشۡتَعَلَ ٱلرَّأۡسُ شَيۡبٗا وَلَمۡ أَكُنۢ بِدُعَآئِكَ رَبِّ شَقِيّٗا

Kale rabbi ‘inni wehenel-’adhmu minni we eshte’ale er-re’su shejbæn we lem ‘ekun bidu’a’ike rabbi shekijæn

Tha: "Zoti im! Vërtet, mua më janë dobësuar eshtrat, më janë përhapur thinjat në kokën time, e me lutjen time ndaj Teje o Zoti im, asnjëherë nuk kam qenë i dëshpëruar".