26. Shuara · ajete 62–63

سورة الشعراء
62

قَالَ كـَلَّآۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهۡدِينِ

Kale kella ‘inne ma’ije rabbi sejehdini

Ai (Musai) tha: "Kurrsesi, me mua është Zoti im, Ai do të më udhëzojë".

63

فَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضۡرِب بِّعَصَاكَ ٱلۡبَحۡرَۖ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرۡقٖ كَٱلطَّوۡدِ ٱلۡعَظِيمِ

Fe’ewhejna ‘ila musa ‘eni edrib bi’asakel-behre fanfeleka fekane kullu firkin kalttewdil-’adhimi

Ndërsa Ne Musait i thamë: "Me shkopin tënd bjeri detit". Deti u nda dhe çdo pjesë u bë si kodër e madhe.