فَلَمَّا قَضَيۡنَا عَلَيۡهِ ٱلۡمَوۡتَ مَا دَلَّهُمۡ عَلَىٰ مَوۡتِهِۦٓ إِلَّا دَآبَّةُ ٱلۡأَرۡضِ تَأۡكُلُ مِنسَأَتَهُۥۖ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ ٱلۡجِنُّ أَن لَّوۡ كَانُواْ يَعۡلَمُونَ ٱلۡغَيۡبَ مَا لَبِثُواْ فِي ٱلۡعَذَابِ ٱلۡمُهِينِ
Felemma kadejna ‘alejhil-mewte ma dellehum ‘ala mewtihi ‘illa dabbetul-’erdi te’kulu minse’etehu felemma harre tebejjenetil-xhinnu ‘en lew kanu ja’lemunel-gajbe ma lebithu fil-’adhabil-muhini
Kur Ne ia caktuam atij vdekjen, atyre[271] nuk u dha shenjë askush për vdekjen e tij, pos krimbit të drurit[272]. Dhe, kur u rrëzua (Sulejmani), u bë e qartë se, sikur ta dinin xhindet të padukshmen, nuk do të vijonin në dënimin e poshtëruar.*
Shënim i përkthyesit — Hasan Nahi
[271] D.m.th. xhindeve.
[272] Krimbi brejti shkopin ku Sulejmani mbështetej i vdekur.
