36. Ja Sin · ajete 37–38

وَءَايَةٞ لَّهُمُ ٱلَّيۡلُ نَسۡلَخُ مِنۡهُ ٱلنَّهَارَ فَإِذَا هُم مُّظۡلِمُونَ

We ‘ajetun lehumul-lejlu neslehu minhu en-nehare fe’idha hum mudhlimune

Për ata është argument edhe nata, prej të cilës largojmë ditën, kurse ata mbesin në terr.

وَٱلشَّمۡسُ تَجۡرِي لِمُسۡتَقَرّٖ لَّهَاۚ ذَٰلِكَ تَقۡدِيرُ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡعَلِيمِ

We esh-shemsu texhri limustekarrin leha dhalike tekdirul-’azizil-’alimi

Edhe Dielli udhëton për në kufirin e vet (në cakun përfundimtar). Ai është (udhëtim) përcaktim i ngadhënjyesit, të dijshmit.