36. Ja Sin · ajete 37–39

سورة يس
37

وَءَايَةٞ لَّهُمُ ٱلَّيۡلُ نَسۡلَخُ مِنۡهُ ٱلنَّهَارَ فَإِذَا هُم مُّظۡلِمُونَ

We ‘ajetun lehumul-lejlu neslehu minhu en-nehare fe’idha hum mudhlimune

Për ata është argument edhe nata, prej të cilës largojmë ditën, kurse ata mbesin në terr.

38

وَٱلشَّمۡسُ تَجۡرِي لِمُسۡتَقَرّٖ لَّهَاۚ ذَٰلِكَ تَقۡدِيرُ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡعَلِيمِ

We esh-shemsu texhri limustekarrin leha dhalike tekdirul-’azizil-’alimi

Edhe Dielli udhëton për në kufirin e vet (në cakun përfundimtar). Ai është (udhëtim) përcaktim i ngadhënjyesit, të dijshmit.

39

وَٱلۡقَمَرَ قَدَّرۡنَٰهُ مَنَازِلَ حَتَّىٰ عَادَ كَٱلۡعُرۡجُونِ ٱلۡقَدِيمِ

Wel-kamere kaddernahu menazile hetta ‘ade kal’urxhunil-kadimi

Edhe Hënës i kemi caktuar fazat (pozicionet) derisa të kthehet në trajtën e harkut (rrem i hurmës së tharë).