37. Safat · ajete 116–122

وَنَصَرۡنَٰهُمۡ فَكَانُواْ هُمُ ٱلۡغَٰلِبِينَ

We nesernahum fekanu humul-galibine

Ne u ndihmuam atyre dhe ata ngadhënjyen.

وَءَاتَيۡنَٰهُمَا ٱلۡكِتَٰبَ ٱلۡمُسۡتَبِينَ

We ‘atejnahumal-kitabel-mustebine

Atyre dyve ua dhamë librin e përsosur e të qartë.

وَهَدَيۡنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ

We hedejnahuma es-siratel-mustekime

Dhe të dy ata i udhëzuam rrugës së drejtë.

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِمَا فِي ٱلۡأٓخِرِينَ

We terekna ‘alejhima fil-’ahirine

Përkujtim të këndshëm ndaj të dyve kemi lënë në popujt e mëvonshëm.

سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ

Selamun ‘ala musa we harune

"(Përkujtimin) "Selamun" - qofshin të mëshiruar Musai dhe Haruni.

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ

‘Inna kedhalike nexhzil-muhsinine

Kështu, në këtë mënyrë Ne i shpërblejmë bamirësit.

إِنَّهُمَا مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

‘Innehuma min ‘ibadinal-mu’uminine

Vërtet, ata të dy ishin besimtarë nga robërit Tanë.