37. Safat · ajete 16–19

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ

‘E’idha mitna we kunna turabæn we ‘idhamæn ‘e’inna lemeb’uthune

A, pasi të vdesim ne, të bëhemi dhé e eshtra të kalbur a do të ringjallemi?

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ

‘Ewe’aba’uunal-’ewwelune

A edhe të parët tanë të hershëm?

قُلۡ نَعَمۡ وَأَنتُمۡ دَٰخِرُونَ

Kul ne’am we ‘entum dahirune

Thuaj: "Po, madje ju do të jeni të nënçmuar!"

فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةٞ وَٰحِدَةٞ فَإِذَا هُمۡ يَنظُرُونَ

Fe’innema hije zexhretun wahidetun fe’idha hum jendhurune

Ajo do të jetë vetëm një britmë, kur qe, ata të ngritur shikojnë.