37. Safat · ajete 44–57

عَلَىٰ سُرُرٖ مُّتَقَٰبِلِينَ

‘Ala sururin mutekabiline

Të mbështetur në kolltukë me fytyrë nga njëri-tjetri,

يُطَافُ عَلَيۡهِم بِكَأۡسٖ مِّن مَّعِينِۭ

Jutafu ‘alejhim bike’sin min ma’inin

Atyre u bëhet shërbim me gota (me verë) nga burimi,

بَيۡضَآءَ لَذَّةٖ لِّلشَّٰرِبِينَ

Bejda’e ledhdhetin lilshsharibine

E bardhë (vera), që ka shije për ata që e pinë,

لَا فِيهَا غَوۡلٞ وَلَا هُمۡ عَنۡهَا يُنزَفُونَ

La fiha gawlun we la hum ‘anha junzefune

Prej asaj nuk ka dhembje koke, e as që ata do të dehen nga ajo,

وَعِندَهُمۡ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ عِينٞ

We ‘indehum kasiratut-terfi ‘inun

E pranë tyre janë (hyritë) symëdhatë me shikim të përulur,

كَأَنَّهُنَّ بَيۡضٞ مَّكۡنُونٞ

Ke’ennehunne bejdun meknunun

Sikur ato të jenë inxhi e paprekur (dhe e ruajtur).

فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ يَتَسَآءَلُونَ

Fe’ekbele ba’duhum ‘ala ba’din jetesa’elune

I qasen njëri-tjetrit e bisedojnë,

قَالَ قَآئِلٞ مِّنۡهُمۡ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٞ

Kale ka’ilun minhum ‘inni kane li karinun

Prej tyre njëri flet e thotë: "Unë kam pasur njëfarë miku,"

يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلۡمُصَدِّقِينَ

Jekulu ‘e’inneke leminel-museddikine

thoshte: "A je ti prej atyre që besojnë se"

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ

‘E’idha mitna we kunna turabæn we ‘idhamæn ‘e’inna lemedinune

"kur të jemi vdekur, të jemi bërë dhé e eshtra të kalbur, do të jemi të shpërblyer për vepra?"

قَالَ هَلۡ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ

Kale hel ‘entum mutteli’une

Ai (besimtari në xhennet) thotë: "A vini ju të shikojmë?"

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِي سَوَآءِ ٱلۡجَحِيمِ

Fattele’a fere’ahu fi sewa’il-xhehimi

Ai shikon dhe e vëren atë (mikun) në mes të xhehennemit.

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرۡدِينِ

Kale te-ellahi ‘in kidte leturdini

Ai thotë: "Pasha All-llahun, përpak më rrëzove (në xhehennem) edhe mua."

وَلَوۡلَا نِعۡمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ ٱلۡمُحۡضَرِينَ

We lewla ni’metu rabbi lekuntu minel-muhderine

Dhe sikur të mos ishte dhuntia e Zotit tim, unë do të isha bashkë me ty në zjarr.