37. Safat · ajete 46–50

بَيۡضَآءَ لَذَّةٖ لِّلشَّٰرِبِينَ

Bejda’e ledhdhetin lilshsharibine

E bardhë (vera), që ka shije për ata që e pinë,

لَا فِيهَا غَوۡلٞ وَلَا هُمۡ عَنۡهَا يُنزَفُونَ

La fiha gawlun we la hum ‘anha junzefune

Prej asaj nuk ka dhembje koke, e as që ata do të dehen nga ajo,

وَعِندَهُمۡ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ عِينٞ

We ‘indehum kasiratut-terfi ‘inun

E pranë tyre janë (hyritë) symëdhatë me shikim të përulur,

كَأَنَّهُنَّ بَيۡضٞ مَّكۡنُونٞ

Ke’ennehunne bejdun meknunun

Sikur ato të jenë inxhi e paprekur (dhe e ruajtur).

فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ يَتَسَآءَلُونَ

Fe’ekbele ba’duhum ‘ala ba’din jetesa’elune

I qasen njëri-tjetrit e bisedojnë,