37. Safat · ajete 48–60

وَعِندَهُمۡ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ عِينٞ

We ‘indehum kasiratut-terfi ‘inun

E pranë tyre janë (hyritë) symëdhatë me shikim të përulur,

كَأَنَّهُنَّ بَيۡضٞ مَّكۡنُونٞ

Ke’ennehunne bejdun meknunun

Sikur ato të jenë inxhi e paprekur (dhe e ruajtur).

فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ يَتَسَآءَلُونَ

Fe’ekbele ba’duhum ‘ala ba’din jetesa’elune

I qasen njëri-tjetrit e bisedojnë,

قَالَ قَآئِلٞ مِّنۡهُمۡ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٞ

Kale ka’ilun minhum ‘inni kane li karinun

Prej tyre njëri flet e thotë: "Unë kam pasur njëfarë miku,"

يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلۡمُصَدِّقِينَ

Jekulu ‘e’inneke leminel-museddikine

thoshte: "A je ti prej atyre që besojnë se"

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ

‘E’idha mitna we kunna turabæn we ‘idhamæn ‘e’inna lemedinune

"kur të jemi vdekur, të jemi bërë dhé e eshtra të kalbur, do të jemi të shpërblyer për vepra?"

قَالَ هَلۡ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ

Kale hel ‘entum mutteli’une

Ai (besimtari në xhennet) thotë: "A vini ju të shikojmë?"

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِي سَوَآءِ ٱلۡجَحِيمِ

Fattele’a fere’ahu fi sewa’il-xhehimi

Ai shikon dhe e vëren atë (mikun) në mes të xhehennemit.

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرۡدِينِ

Kale te-ellahi ‘in kidte leturdini

Ai thotë: "Pasha All-llahun, përpak më rrëzove (në xhehennem) edhe mua."

وَلَوۡلَا نِعۡمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ ٱلۡمُحۡضَرِينَ

We lewla ni’metu rabbi lekuntu minel-muhderine

Dhe sikur të mos ishte dhuntia e Zotit tim, unë do të isha bashkë me ty në zjarr.

أَفَمَا نَحۡنُ بِمَيِّتِينَ

‘Efema nehnu bimejjitine

Dhe ne nuk do të vdesim më.

إِلَّا مَوۡتَتَنَا ٱلۡأُولَىٰ وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ

‘Illa mewtetenal-’ula we ma nehnu bimu’adhdhebine

"Përveç asaj vdekjes sonë të parë dhe ne nuk do të dënohemi më!"

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ

‘Inne hadha lehuwel-fewzul-’adhimu

Vërtet, ky është ai suksesi i madh,