37. Safat · ajete 52–59

يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلۡمُصَدِّقِينَ

Jekulu ‘e’inneke leminel-museddikine

thoshte: "A je ti prej atyre që besojnë se"

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ

‘E’idha mitna we kunna turabæn we ‘idhamæn ‘e’inna lemedinune

"kur të jemi vdekur, të jemi bërë dhé e eshtra të kalbur, do të jemi të shpërblyer për vepra?"

قَالَ هَلۡ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ

Kale hel ‘entum mutteli’une

Ai (besimtari në xhennet) thotë: "A vini ju të shikojmë?"

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِي سَوَآءِ ٱلۡجَحِيمِ

Fattele’a fere’ahu fi sewa’il-xhehimi

Ai shikon dhe e vëren atë (mikun) në mes të xhehennemit.

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرۡدِينِ

Kale te-ellahi ‘in kidte leturdini

Ai thotë: "Pasha All-llahun, përpak më rrëzove (në xhehennem) edhe mua."

وَلَوۡلَا نِعۡمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ ٱلۡمُحۡضَرِينَ

We lewla ni’metu rabbi lekuntu minel-muhderine

Dhe sikur të mos ishte dhuntia e Zotit tim, unë do të isha bashkë me ty në zjarr.

أَفَمَا نَحۡنُ بِمَيِّتِينَ

‘Efema nehnu bimejjitine

Dhe ne nuk do të vdesim më.

إِلَّا مَوۡتَتَنَا ٱلۡأُولَىٰ وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ

‘Illa mewtetenal-’ula we ma nehnu bimu’adhdhebine

"Përveç asaj vdekjes sonë të parë dhe ne nuk do të dënohemi më!"