37. Safat · ajete 53–57

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ

‘E’idha mitna we kunna turabæn we ‘idhamæn ‘e’inna lemedinune

"kur të jemi vdekur, të jemi bërë dhé e eshtra të kalbur, do të jemi të shpërblyer për vepra?"

قَالَ هَلۡ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ

Kale hel ‘entum mutteli’une

Ai (besimtari në xhennet) thotë: "A vini ju të shikojmë?"

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِي سَوَآءِ ٱلۡجَحِيمِ

Fattele’a fere’ahu fi sewa’il-xhehimi

Ai shikon dhe e vëren atë (mikun) në mes të xhehennemit.

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرۡدِينِ

Kale te-ellahi ‘in kidte leturdini

Ai thotë: "Pasha All-llahun, përpak më rrëzove (në xhehennem) edhe mua."

وَلَوۡلَا نِعۡمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ ٱلۡمُحۡضَرِينَ

We lewla ni’metu rabbi lekuntu minel-muhderine

Dhe sikur të mos ishte dhuntia e Zotit tim, unë do të isha bashkë me ty në zjarr.