سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحٖ فِي ٱلۡعَٰلَمِينَ
Selamun ‘ala nuhin fil-’alemine
Selam i qoftë Nuhut (prej All-llahut e prej krijesave) në mbarë botën (si kujtim ndaj tij).
37. Safat · ajete 79–86
سورة الصّافّاتإِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
‘Inna kedhalike nexhzil-muhsinine
Ne kështu i shpërblejmë të mirët.
إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
‘Innehu min ‘ibadinal-mu’uminine
Vërtet, ai ishte prej robërve tanë që janë besimtarë.
ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ
Thumme ‘egreknal-’aharine
E pastaj i përmbytëm në një ujë të tjerët (që nuk besuan).*
Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Pas përshkrimit të kënaqësive të atyre në xhenet vjen mjerimi i atyre, që do të jenë në xhehenem. Përmendet “shexheretuz Zekum” - pema e neveritur, dhe përmendja e kësaj peme që është në xhehenem dhe që prej saj do të ushqehen banuesit e tij. Kjo shkaktoi polemikë të madhe, sepse kundërshtarët u përpoqën të shërbehen me këtë pemë si të pamundshme dhe ta shpallin Muhamedin rrenacak. Si duket arabët dinin për një pemë të tillë në krahinën Tuhame, e që ishte e idhët dhe me erë shumë të keqe, pra ishte një pemë e keqe. Ka mendime se fjala është për një pemë helmuese, që copëton zorrët dhe lukthin, e ka mendime se kjo ishte pemë e panjohur. Sido që të jetë Kurani përshkruan vuajtjet dhe mjerimet e atyre, që duke mos menduar për fuqinë e të madhit Zot, ndoqën gjurmët e të humburve dhe humbën edhe vetë.
۞ وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبۡرَٰهِيمَ
We ‘inne min shi’atihi le’ibrahime
Edhe Ibrahimi ishte i grupit të tij.
إِذۡ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلۡبٖ سَلِيمٍ
‘Idh xha’e rebbehu bikalbin selimin
Kur Zotit të vet iu bind me zemër të pastër.
إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَاذَا تَعۡبُدُونَ
‘Idh kale li’ebihi we kawmihi madha ta’budune
Kur babait të vet dhe popullit të vet u tha: "Çka është ajo që ju adhuroni?"
أَئِفۡكًا ءَالِهَةٗ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ
‘E’ifkæn ‘aliheten dunel-lahi turidune
A në vend të All-llahut doni zota të trilluar?
