50. Kaf · ajete 17–20

إِذۡ يَتَلَقَّى ٱلۡمُتَلَقِّيَانِ عَنِ ٱلۡيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ قَعِيدٞ

‘Idh jetelekkal-mutelekkijani ‘anil-jemini we ‘ani esh-shimali ka’idun

Dhe se kur dy engjëjt qëndrojnë pranë tij në të djathtë dhe në të majtë.

مَّا يَلۡفِظُ مِن قَوۡلٍ إِلَّا لَدَيۡهِ رَقِيبٌ عَتِيدٞ

Ma jelfidhu min kawlin ‘illa ledejhi rekibun ‘atidun

Që ai nuk hedh ndonjë fjalë e të mos jetë pranë tij përcjellësi i gatshëm.

وَجَآءَتۡ سَكۡرَةُ ٱلۡمَوۡتِ بِٱلۡحَقِّۖ ذَٰلِكَ مَا كُنتَ مِنۡهُ تَحِيدُ

We xha’et sekretul-mewti bil-hekki dhalike ma kunte minhu tehidu

Agonia e vdekjes i vjen me atë të vërtetën (i zbulohet çështja e Ahiretit); kjo është ajo prej së cilës ke ikur.

وَنُفِخَ فِي ٱلصُّورِۚ ذَٰلِكَ يَوۡمُ ٱلۡوَعِيدِ

We nufiha fi es-suri dhalike jewmul-wa’idi

Dhe i fryhet surit, e ajo është dita e premtuar (për dënim).