50. Kaf · ajete 41–44

وَٱسۡتَمِعۡ يَوۡمَ يُنَادِ ٱلۡمُنَادِ مِن مَّكَانٖ قَرِيبٖ

We estemi’ jewme junadil-munadi min mekanin karibin

Dhe vëni veshin thirrësit kur thërret nga ndonjë vend i afërt.

يَوۡمَ يَسۡمَعُونَ ٱلصَّيۡحَةَ بِٱلۡحَقِّۚ ذَٰلِكَ يَوۡمُ ٱلۡخُرُوجِ

Jewme jesma’une es-sejhete bil-hekki dhalike jewmul-huruxhi

Ditën kur e dëgjojnë thirrjen për të vërtetën (ringjalljen), e ajo është dita e daljes (prej varrezave).

إِنَّا نَحۡنُ نُحۡيِۦ وَنُمِيتُ وَإِلَيۡنَا ٱلۡمَصِيرُ

‘Inna nehnu nuhji we numitu we ‘ilejnal-mesiru

S'ka dyshim se Ne japim vdekje dhe vetëm te Ne është kthimi i tyre.

يَوۡمَ تَشَقَّقُ ٱلۡأَرۡضُ عَنۡهُمۡ سِرَاعٗاۚ ذَٰلِكَ حَشۡرٌ عَلَيۡنَا يَسِيرٞ

Jewme teshekkakul-’erdu ‘anhum sira’æn dhalike heshrun ‘alejna jesirun

Ditën kur me ata hapet toka e ata nguten (për vendtubim), e ai është një tubim i lehtë për Ne.