52. Tur · ajete 21–27

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَٱتَّبَعَتۡهُمۡ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَٰنٍ أَلۡحَقۡنَا بِهِمۡ ذُرِّيَّتَهُمۡ وَمَآ أَلَتۡنَٰهُم مِّنۡ عَمَلِهِم مِّن شَيۡءٖۚ كُلُّ ٱمۡرِيِٕۭ بِمَا كَسَبَ رَهِينٞ

Wel-ledhine ‘amenu we ettebe’at/hum dhurrijetuhum bi’imanin ‘elhekna bihim dhurrijetehum we ma ‘eletnahum min ‘amelihim min shej’in kullu emri’in bima kesebe rehinun

E ata që vetë besuan, e edhe pasardhësit e tyre ishin me besim, Ne atyre do t'ua shoqërojmë pasardhësit e tyre dhe asgjë nuk u pakësojmë nga veprat e tyre (prindërve). Secili njeri është peng i asaj që ka punuar.

وَأَمۡدَدۡنَٰهُم بِفَٰكِهَةٖ وَلَحۡمٖ مِّمَّا يَشۡتَهُونَ

We ‘emdednahum bifakihetin we lehmin mimma jeshtehune

Ne atyre ua shtojmë të mirat me pemë e me mish që ata e dëshirojnë.

يَتَنَٰزَعُونَ فِيهَا كَأۡسٗا لَّا لَغۡوٞ فِيهَا وَلَا تَأۡثِيمٞ

Jetenaza’une fiha ke’sæn la legwun fiha we la te’thimun

Aty njëri-tjetrit ia zgjasin gotën, aty nuk ka fjalë të kota e as mëkat.

۞ وَيَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ غِلۡمَانٞ لَّهُمۡ كَأَنَّهُمۡ لُؤۡلُؤٞ مَّكۡنُونٞ

We jetufu ‘alejhim gilmanun lehum ke’ennehum lu’ulu’uun meknunun

Në mesin e tyre qarkullojnë shërbëtoret si të ishin margaritarë të ruajtur.

وَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ يَتَسَآءَلُونَ

We ‘ekbele ba’duhum ‘ala ba’din jetesa’elune

Dhe njëri-tjetrit i qasen duke u pyetur (për punët e tyre në Dunja).

قَالُوٓاْ إِنَّا كُنَّا قَبۡلُ فِيٓ أَهۡلِنَا مُشۡفِقِينَ

Kalu ‘inna kunna kablu fi ‘ehlina mushfikine

(Këta) Thonë: "Ne edhe kur ishim në familjet tona, ishim ata që frikësoheshim."

فَمَنَّ ٱللَّهُ عَلَيۡنَا وَوَقَىٰنَا عَذَابَ ٱلسَّمُومِ

Femennel-lahu ‘alejna we wekana ‘adhabe es-semumi

E All-llahu na dhuroi të mira dhe na ruajti prej dënimit të erës (flakës) së nxehtë të zjarrit.