52. Tur · ajete 44–46

وَإِن يَرَوۡاْ كِسۡفٗا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ سَاقِطٗا يَقُولُواْ سَحَابٞ مَّرۡكُومٞ

We ‘in jerew kisfæn mine es-sema’i sakitæn jekulu sehabun merkumun

Edhe sikur ta shihnin që u bie nga qielli ndonjë copë, ata do të thoshin: "Është re e dendur!"

فَذَرۡهُمۡ حَتَّىٰ يُلَٰقُواْ يَوۡمَهُمُ ٱلَّذِي فِيهِ يُصۡعَقُونَ

Fedherhum hetta julaku jewmehumul-ledhi fihi jus’akune

Po ti lëri ata derisa të ballafaqohen në ditën e tyre, kur do të shtangen.

يَوۡمَ لَا يُغۡنِي عَنۡهُمۡ كَيۡدُهُمۡ شَيۡـٔٗا وَلَا هُمۡ يُنصَرُونَ

Jewme la jugni ‘anhum kejduhum shej’æn we la hum junserune

Ditën kur dredhia e tyre nuk do t'u bëjë dobi asgjë e as që do të ndihmohen.