Motori kërkues i Kur'anit & Haditheve

58. Muxhadele · ajete 8–10

سورة الـمجادلـة
8

أَلَمۡ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ نُهُواْ عَنِ ٱلنَّجۡوَىٰ ثُمَّ يَعُودُونَ لِمَا نُهُواْ عَنۡهُ وَيَتَنَٰجَوۡنَ بِٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِ وَمَعۡصِيَتِ ٱلرَّسُولِۖ وَإِذَا جَآءُوكَ حَيَّوۡكَ بِمَا لَمۡ يُحَيِّكَ بِهِ ٱللَّهُ وَيَقُولُونَ فِيٓ أَنفُسِهِمۡ لَوۡلَا يُعَذِّبُنَا ٱللَّهُ بِمَا نَقُولُۚ حَسۡبُهُمۡ جَهَنَّمُ يَصۡلَوۡنَهَاۖ فَبِئۡسَ ٱلۡمَصِيرُ

‘Elem tera ‘ilal-ledhine nuhu ‘ani en-nexhwa thumme ja’udune lima nuhu ‘anhu we jetenaxhewne bil-’ithmi wel-’udwani we ma’sijeti er-resuli we ‘idha xha’uke hejjewke bima lem juhejjike bihi Ellahu we jekulune fi ‘enfusihim lewla ju’adhdhibunallahu bima nekulu hesbuhum xhehennemu jeslewneha febi’sel-mesiru

"A nuk i sheh ata që ishin të ndaluar të bisedojnë fshehtë, se si i kthehen përsëri asaj nga e cila ishin të ndaluar dhe pëshpërisin për çka është mëkat, për çka është mizori dhe çka është në kundërshti të të dërguarit. Ata kur vijnë te ti, të përshëndesin me atë që All-llahu nuk të përshëndet dhe vetëmevete thonë: "Përse All-llahu nuk na dënon për këtë që po e themi?" Por, mjaft është për ta xhehennemi në të cilin hidhen. Sa vend i shëmtuar është ai.

9

يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِذَا تَنَٰجَيۡتُمۡ فَلَا تَتَنَٰجَوۡاْ بِٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِ وَمَعۡصِيَتِ ٱلرَّسُولِ وَتَنَٰجَوۡاْ بِٱلۡبِرِّ وَٱلتَّقۡوَىٰۖ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ ٱلَّذِيٓ إِلَيۡهِ تُحۡشَرُونَ

Ja ‘ejjuhal-ledhine ‘amenu ‘idha tenaxhejtum fela tetenaxhew bil-’ithmi wel-’udwani we ma’sijeti er-resuli we tenaxhew bil-birri wet-tekwa we etteku Ellahel-ledhi ‘ilejhi tuhsherune

O ju që keni besuar, kur bisedoni mes vete fshehurazi, mos bisedoni për çka është mëkat, armiqësi dhe kundërshti ndaj pejgamberit, por bisedoni për punë të ndershme e të matura dhe kini frikën All-llahut, te i cili do të tuboheni!

10

إِنَّمَا ٱلنَّجۡوَىٰ مِنَ ٱلشَّيۡطَٰنِ لِيَحۡزُنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَلَيۡسَ بِضَآرِّهِمۡ شَيۡـًٔا إِلَّا بِإِذۡنِ ٱللَّهِۚ وَعَلَى ٱللَّهِ فَلۡيَتَوَكَّلِ ٱلۡمُؤۡمِنُونَ

‘Innema en-nexhwa mine esh-shejtani lijehzunel-ledhine ‘amenu we lejse bidarrihim shej’æn ‘illa bi’idhni Ellahi we ‘ala Ellahi feljetewekkelil-mu’uminune

Bisedën e fshehtë e nxit vetëm djalli për t'i shqetësuar ata që besuan, ndonëse ajo nuk mund t'i dëmtojë ata fare pa dëshirën e All-llahut, andaj vetëm All-llahut le t'i mbështeten besimtarët!*

Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Ndër arabët injorantë ka qenë zakon, që nëse burri i thotë gruas së vet: “Ti për mua je si shpina e nënës sime”,- ajo mbetej varur, as e lëshuar, dhe as e palëshuar, pse jeta bashkëshortore ishte e ndaluar. Atij farë akti arabët i thoshin “Dhihar”, që kuptohej se burri i thoshte gruas, epërsia ime mbi ty është e ndaluar, si epërsia mbi nënën time, me çka merrte fund jeta intime bashkëshortore. Ashtu i ndodhi Havlete binti Thalebes, gruas së Evs bin Samit, e cila shkon te Pejgamberi dhe ia parashtron gjendjen e vet, duke i thënë: Evsi ka shprehur “Dhihar” ndaj meje, pasi jam e moshuar e dobësuar, unë kam fëmijë të vegjël, nëse ia lë atij shkojnë poshtë, nëse i marr unë do të vuajnë nga uria, çka më mëson?!...- Pejgamberi a.s. i thotë: “Çka të them, je haram për të!”- Ajo i thotë: “Nuk ma ka përmendur lëshimin!”- Pejgamberi sërish i jep të njëjtën përgjigje. Ky dialog zgjat bukur shumë, e në fund ajo i drejtohet me ankim Allahut. Nuk vonon e Xhibrili me këtë pjesë të Kuranit nga i madhi Zot ia beh te Pejgamberi a.s. Ai zakon i shëmtuar ndalohet, prandaj ata që bëjnë atë gabim obligohen: ta lirojnë një rob, ose të agjërojnë dy muaj pandërprerë, ose t’i ushqejnë e t’i ngopin gjashtëdhjetë të varfër. Këto janë ligje të Allahut, e kush iu kundërvihet ai do të mposhtet. Hipokritët dhe jehuditë bisedonin fshehtas kundër besimtarëve, duke menduar se për ato biseda nuk di askush pos tyre, por Zoti i zbuloi pëshpëritjet e tyre dhe iu dha të kuptojnë, se Atij nuk mund t’i fshihet asnjë send në qiej, as në tokë, e as mendimet e armiqve, e as bisedat tinëzake. Jehuditë e përshëndesnin Muhamedin a.s., kinse me Selamu alejkum, e i thoshin: “Essamu alejkum”, fjalë e cila ishte fyese, kishte kuptimin “të marrtë vdekja”. Pejgamberi e dinte, por nuk ua zgjaste më shumë, vetëm se iu thoshte “Edhe juve u qoftë ashtu!” (ve alejkum). Aisheja i dëgjoi një herë dhe e zemëruar ua ktheu ashtu si thoshin ata. Pejgamberi a.s. i tha: “Aishe, mos u ngut, Allahu i urren shprehjet e këqija, a më dëgjon mua që iu them “ve alejkum” - edhe juve, e Zoti mua ma pranon atë që ua them, kurse atyre jo”. Besimtarin që me bindje të plotë i është mbështetur Zotit, nuk mund ta dëmtojnë intrigat e fshehta.