7. Araf · ajete 117–123

۞ وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنۡ أَلۡقِ عَصَاكَۖ فَإِذَا هِيَ تَلۡقَفُ مَا يَأۡفِكُونَ

We ‘ewhejna ‘ila musa ‘en ‘elki ‘asake fe’idha hije telkafu ma je’fikune

E Ne e frymëzuam Musain (duke i thënë): "Hidhe shkopin tënd!" Kur qe, ai gëlltiste atë që kishin magjepsur.

فَوَقَعَ ٱلۡحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ

Feweka’al-hekku we betele ma kanu ja’melune

Atëherë u dëshmua e vërteta dhe u zhduk ajo që kishin përgatitur.

فَغُلِبُواْ هُنَالِكَ وَٱنقَلَبُواْ صَٰغِرِينَ

Fegulibu hunalike we enkalebu sagirine

Aty u mundën ata (magjistarët dhe faraoni) dhe u kthyen të poshtëruar.

وَأُلۡقِيَ ٱلسَّحَرَةُ سَٰجِدِينَ

We ‘ulkije es-seheretu saxhidine

E magjistarët u hodhën (u përulën) në sexhde.

قَالُوٓاْ ءَامَنَّا بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

Kalu ‘amenna birebbil-’alemine

Dhe thanë: "Ne i besuam Zotit të gjithësisë,"

رَبِّ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ

Rebbi musa we harune

"Zotit të Musait dhe të Harunit!"

قَالَ فِرۡعَوۡنُ ءَامَنتُم بِهِۦ قَبۡلَ أَنۡ ءَاذَنَ لَكُمۡۖ إِنَّ هَٰذَا لَمَكۡرٞ مَّكَرۡتُمُوهُ فِي ٱلۡمَدِينَةِ لِتُخۡرِجُواْ مِنۡهَآ أَهۡلَهَاۖ فَسَوۡفَ تَعۡلَمُونَ

Kale fir’awnu ‘amentum bihi kable ‘en ‘adhene lekum ‘inne hadha lemekrun mekertumuhu fil-medineti lituhrixhu minha ‘ehleha fesewfe ta’lemune

E faraoni tha: "I besuat atij (Musait) para se t'ju lejoj unë? Kjo është një dredhi që ju e përgatitët në qytet (Misir) për t'i dëbuar prej tij banorët e tij (kibtët), po më vonë do ta kuptoni (çka do t'ju gjejë)".