75. Kijame · ajete 27–37

وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقٖ

We kile men rakin

Dhe thuhet (nga familja e të të afërmit): "Kush do ta shërojë?"

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ

We dhenne ‘ennehul-firaku

Dhe ai bindet se ai po ndahet.

وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ

Wet-teffeti es-saku bis-saki

E t'i puqet kofsha për kofshe (t'i vështirësohet gjendja).

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ

‘Ila rabbike jewme’idhinl-mesaku

Atë ditë vetëm te Zoti yt shkohet.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ

Fela seddeka we la sella

E ai as nuk vërtetoi atë që duhej, as nuk u falë.

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ

We lekin kedhdhebe we tewella

Por përgënjeshtroi dhe ktheu shpinën.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ

Thumme dhehebe ‘ila ‘ehlihi jetemetta

Dhe shkonte te familja e tij me fodullëk.

أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ

‘Ewla leke fe’ewla

Të është afruar ty e keqja e t'u afroftë (ose i mjeri ti i mjeri).

ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ

Thumme ‘ewla leke fe’ewla

Edhe një herë t'u afrua ty e keqja; t'u afroftë!

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى

‘Ejehsebul-’insanu ‘en jutreke suden

A mos mendon njeriu se do të lihet duke mos zënë asgjë (pa kurrfarë përgjegjësie).

أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةٗ مِّن مَّنِيّٖ يُمۡنَىٰ

‘Elem jeku nutfeten min menijin jumna

A nuk ka qenë ai në një pikë uji që derdhet.