75. Kijame · ajete 3–9

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ

‘Ejehsebul-’insanu ‘ellen nexhme’a ‘idhamehu

A mendon njeriu se nuk do t'i tubojmë eshtrat e tij?

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ

Bela kadirine ‘ala ‘en nusewwije benanehu

Po, do t'ia tubojmë! Duke qenë se Ne jemi të zotët t'ia rikrijojmë si kanë qenë edhe majat e gishtave të tij!

بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ

Bel juridul-’insanu lijefxhure ‘emamehu

Por, njeriu dëshiron të vazhdojë edhe më tej në mëkate.

يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ

Jes’elu ‘ejjane jewmul-kijameti

"Andaj edhe pyet: "Kur është dita e kijametit?"

فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ

Fe’idha berikal-beseru

E, kur të merren sytë (të parët)?

وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ

We hasefel-kameru

E të zëhet hëna (errësohet),

وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ

We xhumi’a esh-shemsu wel-kameru

Dhe të bashkohen dielli e hëna.