75. Kijame · ajete 34–37

سورة الـقـيامـة
34

أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ

‘Ewla leke fe’ewla

Të është afruar ty e keqja e t'u afroftë (ose i mjeri ti i mjeri).

35

ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ

Thumme ‘ewla leke fe’ewla

Edhe një herë t'u afrua ty e keqja; t'u afroftë!

36

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى

‘Ejehsebul-’insanu ‘en jutreke suden

A mos mendon njeriu se do të lihet duke mos zënë asgjë (pa kurrfarë përgjegjësie).

37

أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةٗ مِّن مَّنِيّٖ يُمۡنَىٰ

‘Elem jeku nutfeten min menijin jumna

A nuk ka qenë ai në një pikë uji që derdhet.